Yesaya 51:1-3; Jabur 47; Mateus 11:20-24 TIMBALANIPUN GUSTI ALLAH NUWUHAKEN BERKAH “Mawasa Abraham, bapa leluhurira, lan Sara kang nglairake sira kabeh, nalika Abraham ijen, Suntimbali, banjur Sunberkahi lan Sundadhekake akeh”.  (Yesaya 51:2) Mbudidaya kanthi temen punika ateges nindakaken satunggaling bab ingkang tinalesan pitados dhateng panganthi lan pitulunganipun Gusti Allah. Mboten saking ngendelaken kakiyatanipun piyambak. Ing satengahing jagad ingkang peteng lan kawengku ing panguwaosing dosa, kebak tumindak awon, tumindak culika; punapa kita kiyat ngadhepi saha nglawan ombyaking jagad ingkang kados mekaten? Timbalan kangge mawas dhateng Rama Abraham mboten ateges bilih Rama Abraham minangka punjering piandel kita. Ananging kosokwangsulipun kita mawas dhateng Rama Abraham supados saged sumerep lan pitados dhateng pakaryanipun Gusti Allah. Kita saged mangertos punapa ingkang sampun katindakaken dening Gusti Allah tumrap Rama Abraham. Bab punika dados piwulang ingkang kedah kaparingaken turun-tumurun tumrap umatipun Gusti Allah. Sae tumrap saben tiyang pitados punapa dene pasamuwanipun Gusti. Kenging punapa mekaten? Amargi Rama Abraham katimbalan dening Gusti Allah lan ing wusanipun dados bangsa ingkang ageng. Sadaya punika awit saking berkah lan prasetyanipun Gusti Allah ingkang nyata. Kadosdene Rama Abraham, saben tiyang pitados saha pasamuwan katimbalan supados sangsaya wuwuh lan ngrembaka wonten ing jagad punika. Temahan dados pirantosing Gusti Allah kangge milujengaken jagad saking pamengkuning pati. Kita sami katimbalan supados saged lelados kagem kaluhuraning Asmanipun Gusti Allah. Punika wujuding sih rahmat ingkang kalangkung ageng. Kita katimbalan kangge ngladosi Gusti Yesus, awit kita sampun kaluwaran saking pamengkuning pati, inggih lumantar pakaryanipun Sang Kristus. Saklajengipun, kita katimbalan supados dados abdining kayekten. Mila kita kedah ngestokaken dhawuh timbalanipun Gusti Allah kanthi sakwetahipun. I*PS

I Para Raja 18:36-39; Jabur 47; I Yokanan 4:1-6 NGADHEPI PAKEWEDING GESANG “He, anak-anakku, kowe iku padha saka ing Allah lan wus padha ngalahake para wong kang padha mindha-mindha bani iku mau, amarga Roh kang dumunung ing kowe iku ngukuli roh kang dumunung ana ing jagad”  (I Yokanan 4:4) Kadospundi tanggapanipun kita, nalika gesang kita punika ngadhepi pakewed? Nglepataken tiyang sanes? Mlajar saking kasunyatan? Nesu saha nglepataken Gusti Allah? Punapa kita lajeng semplah lan kecalan pangajeng-ajeng? Utawi kosokwangsulipun, kita badhe mlajar dhumateng Gusti Allah saha nyuwun pitulunganipun, supados pikantuk margi ingkang padhang? Tumrap tiyang pitados, kasinggihan bilih gesang punika kedah sumendhe lan gumantung sakwetahipun dhateng Gusti Allah. Mboten namung kaparingan raos kapang utawi kangen nindakaken dhawuhipun Gusti Allah kemawon.  Nanging ugi kasantosaning gesang supados saged mujudaken dhawuhipun Gusti Allah. Temtunipun kita sumerep bilih Rohipun Allah piyambak ingkang njalari kita nggadhahi kasantosan lan saged nindakaken dhawuhipun Gusti. Kasantosan punika asalipun saking Roh Suci. Roh Suci Punika ingkang paring kasagedan saha ngiyataken kita kangge nglawan ilining kadonyan. Temahan kita saged gesang kanthi manut karsanipun Gusti Allah. Sabdanipun Gusti ngengetaken kita sadaya: “He, anak-anakku, kowe iku  padha saka ing Allah lan wus padha ngalahake para wong kang padha mindha-mindha bani iku mau, amarga Roh kang dumunung ing kowe iku ngungkuli roh kang dumunung ana ing jagad”. Awit saking punika, mboten wonten pawadan malih tumrap kita kangge wicanthen: kula mboten sagah, kula punika ringkih. Amargi Gusti Allah sampun nyawisi kakiyatan ingkang nglangkungi kakiyataning manungsa ingkang kaparingaken dhateng para tiyang pitados. Kakiyatan kangge ngadhepi lan ngrampungi maneka warni perkawising gesang. Kita sami kasagedaken nglampahi gesang  kanthi kekiyatan saking Gusti Allah. I*PS

Purwaning Dumadi 22:1-14; Jabur 13; Rum 6:12-23; Mateus 10:40-42 GESANG WONTEN ING SANG KRISTUS “Samono uga anggonmu mawas iya mangkenea: kowe wus padha mati tumraping dosa, nanging kowe wus padha urip lumados marang Gusti Allah ana ing Sang Kristus Yesus”  (Rum 6:11) Saben tiyang ingkang gesang wonten ing Sang Kristus, kedah sumanggem saben wekdal kangge sinau nyingkur pepenginaning daging. Tegesipun sadhengah pepenginan ingkang mboten cundhuk kaliyan karsanipun Gusti Allah kedah dipun sirnakaken. Lajeng mbudidaya mangertosi lan tumindak miturut  karsanipun Gusti Yesus Kristus. Mila gesang minangka para putraning Allah ingkang sayektos inggih punika gesang ingkang tansah andhap asor lan lumampah manut karsanipun Allah. Mboten tumindak malih namung nuruti hawa nepsu pepenginanipun piyambak.  Saben tiyang pitados dipun timbali dening Gusti Yesus supados gesang ndherek panuntunipun Roh Suci, kanthi temen lan setya tuhu dumugi ing wekasanipun. Wusananipun kawilujengaken lan nampeni gesang langgeng, saking Gusti Yesus Kristus.  Kita saged nyinau dhateng rama Abraham, ingkang setya tuhu ngestokaken dhawuhipun Gusti Allah. Kanthi landhesan ing pitados ingkang temen dhumateng Gusti Allah. Rama Abraham tansah netepi dhawuhipun Gusti Allah, saha Gusti Allah pirsa kasetyan lan pangabektinipun rama Abraham. Kapratelakaken mekaten: “… saiki Ingsun mirsa yen sira ngabekti marang Gusti Allah, nganti sira ora owel masrahake anakira lanang ontang-anting marang Ingsun” (PD 22:12).  Sumangga kita niti priksa gesang kita, punapa gesang kita sampun cunduk kaliyan timbalanipun Gusti Allah? Punapa kita ugi pitados kanthi temen dhateng piwucal saha pakaryanipun Gusti Yesus? Sampun ngantos kita nglirwakaken timbalanipun Gusti Allah. Sabab manawi boten netepi timbalanipun Gusti punika, mokal saged karenan ing ngarsanipun Gusti Allah. Ing wusananipun kita mboten dipun keparengaken mlebet ing kratoning swarga, sabab kita mboten dipun akeni minangka putranipun Allah. Amargi ingkang dipun akeni minangka putraning Allah, inggih punika saben tiyang ingkang gesangipun manut ing dhawuhipun Gusti Allah. I*PS

 II Babad 20:5-12; Jabur 13; Galati 5:7-12 PANGAPUNTENING DOSA “Reksanen awakmu dhewe! Manawa sadulurmu duwe kaluputan welehna; manawa kaduwung apuranen” (Lukas 17:3) Gesang ing era kemajenganing teknologi lan informasi ingkang sarwa tinarbuka, karaosaken kathah bab ingkang jalari tiyang nggadhahi patrap tumindak culika lan nalisir saking pranatan saha kayekten. Temahan mboten sakedhik tiyang ingkang nggadhahi laku nasar lan nasaraken tiyang sanes. Ing wusananipun tumuju ing karisakan. Mboten sakedhik tiyang ingkang kanthi sengaja tumindak nerak  paugeran, pranatan, norma lan kayekten.  Lajeng sami mratelakaken bilih punapa ingkang katindakaken sampun leres.  Kamangka namung leres miturut pikajengipun piyambak.  Kawontenan kados punika asring kita prangguli, ananging kita asring mboten wantun ngengetaken utawi melehaken. Pawadanipun mboten sekeca ing manah, ajrih menawi kasinggung lan nesu, mila kita lajeng milih kendel lan ngendelaken kemawon. Waosan kita nelakaken bilih Gusti Yesus paring pepemut dhateng para  sakabat, supados saged njagi utawi ngreksa dhirinipun piyambak. Wonten ing  ngriki saged kita mangretosi njagi lan ngreksa manah anggen kita ngengetaken  tiyang ingkang tumindak nasar. Sumanggem atur pangapunten dhateng tiyang ingkang kaduwung awit tumindakipun lepat.  Kita kaatag supados kita saged lan sumadya atur pangapunten kanthi eklas dhateng tiyang sanes ingkang tumindakipun lepat. Kita ugi kedah wantun melehaken kangge mratelakaken bilih tiyang punika lepat kanthi tinalesan sabda pangandikanipun Gusti Allah. Temtu mboten gampil atur pangapunten dhateng tiyang ingkang sampun tumindak lepat, damel cuwa lan gorehing manah. Ananging kita ugi kedah mangertos lan pitados bilih pangapuntening dosa saking Gusti Allah cumawis tumrap saben tiyang ingkang temen-temen purun ngakeni dosanipun wonten ing ngarsanipun Gusti Allah. Awit saking punika Gusti Allah paring pangapunten, nucekaken, ngresiki sadaya dosa lan durakanipun. Awit saking punika kita nyenyuwun dhumateng Gusti Allah supados kita kasantosakaken, kasagedaken nyaosi pangapunten dhumateng tiyang sanes. I*PS

 II Babad 20:5-12; Jabur 13; Galati 5:7-12 TUMEMEN ING PANYUWUNAN “Menawi kawula sami katempuh ing bilai, inggih punika pedhang, wewelak, pageblug utawi pailan, kawula sami badhe ngadeg wonten ing sangajenging padaleman punika, wonten ing ngarsa Paduka, amargi asma Paduka dedunung wonten ing padaleman punika, saha ing salebeting karupekan kawula sami badhe sesambat dhumateng Paduka, ngantos Paduka karsa midhangetaken sarta lajeng ngluwari kawula sadaya.” (II Babad 20: 9) Punapa Panjenengan nate mirsani peranganing adegan film ingkang nyariyosaken bab kagigihanipun setunggaling nem-neman jaler ingkang namung ngadeg ing ngajengipun griyaning nem-neman estri kancanipun? Ingkang kepingin supados kancanipun estri wau kersa nampeni katresnanipun? Ingkang tetep ngadeg saking enjang ngantos dalu, ing satengahing benter saha jawah? Sinaosa kapireng radi aneh ananging punika mujudaken agenging katresnanipun nem-neman wau dhateng kancanipun estri. Sang Prabu Yosafat  mimpin pra umat saperlu sowan marek wonten ngarsanipun Gusti Allah ingkang Maha Agung ing ngajeng pedalemaning Gusti. Ngrumaosi bilih ing mangsa saderengipun, umating Gusti sampun nilaraken Sang Yehuwah mila prabu Yosafat matur dhumateng Gusti bilih pra umat sami mratobat sesarengan sacara mirunggan. Pisowananipun umat wonten ing sangajengipun pedalemanipun Gusti punika minangka wujud adreng krenteging sedaya umat nyenyuwun sih piwelas saha pitulunganipun Gusti Allah satemah sedaya duraka mugi kabirat saha sedaya bebendu kasirnakaken saking satengahing pra umat. Cariyos punika wau estu nrenyuhaken manah kita. Endah sanget menawi kita sami, warganing bangsa, sesarengan sami nglenggana ing ngarsanipun Gusti, ngakeni dosaning bangsa, nyenyuwun samudra pangaksami saha pitulungan saking Gusti. Gusti ingkang Mahamirah temtu badhe nyembadani panyuwunaning umat ingkang tumemen kaesokaken dhumateng Gusti. I*OHPN

Mikha 7:18-20; Jabur 13; Galati 5:2-6 RENA ING PALIMIRMA “Allah ingkang pundi ingkang nyameni Paduka, ingkang ngapunten dosa, saha ingkang ngapunten panerakipun kekantunaning bangsa kagunganipun piyambak: ingkang boten saged tahan dhateng bebendunipun ing salajengipun, nanging ingkang rena dhateng sih palimirma?”  (Mikha 7:18) Pangucaping juru Mazmur punika minangka wujuding pangocap sokur ingkang ageng, ingkang mijil saking bingahing manah awit sampun ngraosaken bab sih katresnan saha sih piwelasipun Gusti Allah. Sang Yehuwah saestu pancen elok sih piwelasipun, ngeram-eramaken sih palimirmanipun saha ngedap-edapi pakaryanipun. Panjenenganipun kersa ngapunteni dosaning umat saha boten remen menawi dangu-dangu anggenipun duka lan paring paukuman dhateng umat. Penggalihipun kebak ing sih palimirma! Pramila, juru Mazmur lajeng ngendika: “Sinten ilah ingkang saged kabandingaken kaliyan Gusti Allah?” Boten wonten. Awit Gusti Allah punika rena ing palimirma, nresnani umat saha boten salaminipun paring bebendu dhateng umat. Puji Gusti, Gusti Allah kita punika sanes Gusti ingkang kados juru gebuk, ingkang namung ngawasi kita lan cecawis nggebuk menawi kita nggadahi kalepatan. Gusti Allah kita punika pancen duka tumraping panerak kita ananging Panjenenganipun ugi melasi satemah ngentasaken kita saking sedaya duraka kita. Penggalihipun tansah rena ing sih palimirma. Kanthi mekaten, sampun ngantos kita kajiret raos lepat ingkang lebet satemah boten wantun nyenyuwun sih pangapunten dhumateng Panjenenganipun. Sih katresnanipun Gusti Allah punika ugi ngatag gesang kita supados ugi mbabar sih palimirma dhateng tiyang sanes. Awit Gusti kita punika ambek welasan mila kita sami ugi kedah nggadahi asipat ambek welasan dhateng sesami. Awit Gusti kita punika rena ing sih palimirma mila kita sami ugi kadhawuhan supados rena ing sih palimirma! Menawi Gusti sampun paring sih samudra pangaksami dhateng kita mila kita ugi kedah mbabar sih pangapunten dhateng sesami ingkang natoni manah kita. I*OHPN

Yeremia 42:18-22;  Jabur 86:11-17; Mateus 10:5-23 BARESA TUR NGATI-NGATIA! “Lah kowe padha daklakokake kayadene gembel menyang ing satengahing asu ajag, mulane sing-ngati-ati kaya ula lan sing bares kaya manuk dara.” (Mateus 10: 16) Kados pundi sikep ingkang kedah kita wujudaken nalika nglampahi gesang ing antawisipun pra tiyang ingkang boten remen dhateng kita? Langkung-langkung ingkang badhe ngrisak gesang kita? Punapa punika ing pedamelan utawi wonten ing lingkungan sakiwa tengen griya kita? Punapa kita namung mendel kemawon? Punapa kita kedah nglawan dhateng pra tiyang wau? Gusti Yesus maringi seserepan supados kita punika nindakaken gesang ingkang limrah kados dene gesang ing satengah masyarakat. Kita boten ndelik nanging ugi boten nglawan. Kita mbudidaya sesrawungan ingkang limrah. Kita kedah njejegaken gesang ingkang tulus, ingkang jujur, ingkang ‘bares’ kados dene peksi dara. Peksi dara punika nggambaraken asipat ingkang tulus, jujur lan blaka. Boten beda ing antawisipun tetembungan kaliyan tumindak. Ananging Gusti ugi ngemutaken supados kita sami kadhawuhan ngatos-atos kados dene sawer. Sawer punika sato kewan ingkang nggambaraken asipat pinter saha wasis ngendhaleni kawontenan. Kanthi mekaten kita sami kasagedna wasis, landhep ing pamawas supados kita boten dipun jiret kaliyan niating manahipun pra tiyang ingkang mengsahi kita. Kedah waspada! Menawi kita namung tulus kemawon, kita gampil kajiret. Menawi namung wasis, kita boten nggadahi manah ingkang suci. Pramila kita sami kedah mujudaken kalih-kalihipun sacara sesarengan: tulus lan waspada! Kita kedah tansah nyenyuwun kawicaksanan sarta kesagedan saking sang Roh Suci. Gusti Yesus Kristus, Sang Pangen Utami, badhe nunggil kaliyan kita sami ngantos salami-laminipun. I* OHPN

Purwaning Dumadi 25:12-18; Jabur 86:11-17; Wahyu 2:8-11 SETYA TUHU NGANTOS PUNGKASAN “Sira disetya tuhu nganti tumeka ing pati, temah bakal Sun ganjar makuthaning kauripan.”                                                                    (Wahyu 2: 10c)                                  Nalika semanten, rasul Yokanan ngiyataken manahipun pasamuwanipun Gusti ingkang saweg nandhang panindhesing bangsa Rum saha pra pemimpining bangsa Yahudi. Piyambakipun negesaken bilih sedaya tiyang pitados ingkang setya tuhu ngantos tumekaning pati, bakal kaparingan makuthaning panguripan. Punika nelakaken prasetyaning Gusti kangge pra umat lumantar rasul Yokanan. Kados pundi kawontenanipun pra umat pitados samangke? Pra tiyang diwasa langkung kiyat ngadhepi sedaya kawontenan ingkang boten ngremenaken. Ananging ingkang kedah kita titeni kanthi premati inggih punika bab sesambetanipun para lare alit ing satengahing bangku pasinaon saha ing satengahing lingkungan sakiwa tengen. Menawi ing kompleks perumahan mbok menawi boten patos ketingal awrat. Ananging menawi ing satengah kampung, punika langkung tetela. Upaminipun, wonten lare ingkang rumaos boten dipun tampi dening pra lare sanes karana beda kapitadosanipun. Piyambakipun boten gadhah kanca lan manahipun sangsaya dangu sangsaya sedhih. Punika kawontenan ingkang boten ngremenaken kangge kathah lare kita ing satengahing pergaulanipun. Punika dados timbalan mirunggan supados kita sami ngancani pra lare kanthi tumemen, mirengaken pasambatipun, ndherek ngraosaken kasedhihanipun saha ngiyataken manahipun. Satemah, pra lare saged kalipur saha rumaos nggadahi kanca ingkang sejati inggih punika tiyang sepuhipun saha pra kanca sapatunggilan. Ananging kita sami ugi nuntun supados pra lare tetep nresnani kancanipun sinten kemawon sinaosa sampun nebihi piyambakipun. Kanthi mekaten, pra lare kasagedaken mungel saking manah: “Dhuh Gusti Yesus, kawula badhe setya tuhu!”  I* OHPN