Purwaning Dumadi 25:7-11; Jabur 126; II Tesalonika 2:13-3:5 SEDA KANTHI PATRAP INGKANG GESANG “….. Rama Abraham tumuli seda, dene sedane iku nalika wus akeh yuswane,  wus tuwuk sugenge, banjur kaklempakake karo para leluhure.” (Purwaning Dumadi 25:8) Mbok menawi, para sepuh adiyuswa sami remen maos waosan ing nginggil. Kenging punapa? Rama Abraham seda kanthi yuswa ingkang sepuh saha sampun tuwuk anggenipun ngraosaken gesang ing alam donya. Tentrem rahayu ing palereman, kasarekaken wonten ing pasareaning pra leluhuripun. Temtu punika ugi dados pepinginan sedaya tiyang langkung-langkung para sedherek adiyuswa kinasih. Ananging sumangga kita titipriksa, punapa ingkang ndadosaken sedanipun rama Abraham punika  tentrem rahayu? Temtu kemawon boten namung bab panjangipun yuswa saha amargi kasarakekan ing pasarean kaluwarga. Ananging ugi awit piyambakipun seda kanthi manah ingkang jenjem, ingkang suci, ingkang boten kebak prekawis saha ingkang boten nggadahi memengsahan kaliyan tiyang sanes. Mila pancen leres bilih kathah ingkang mastani piyambakipun boten namung ‘bapa orang beriman’ ananging ugi ‘bapa perdamaian.’ Piyambakipun punika saged kawastanan ‘seda kanthi patrap ingkang gesang’, tegesipun seda kanthi manah tentrem, boten wonten dendam, boten nedya nebih saking Gusti, sampun ikhlas lan sumeleh saha sampun boten nggadahi beban panandhang ing gesangipun nalika kapundhut. Piyambakipun kapundhut kanthi mesem, rerem ing Pangeran. Kados pundi kaliyan kita sami? Sedaya tiyang kepingin sedanipun kados rama Abraham. Pramila, sumangga kita sami sampun nyawisaken saking samangke. Cecawisan kita boten namung bab tata lair kados dene nyawisaken ageman, sepatu, foto, Alkitab, pesen sarean, nyawisaken tata liturgi pelepasan lan pemakaman saha sanesipun malih. Ananging ingkang langkung baken inggih punika nyawisaken manah supados cumadhang sumarah dumateng Gusti tanpa iri drengki, tanpa kapilut dening sedaya raja brana kadonyan ingkang namung sawetawis. I*OHPN

Purwaning Dumadi 23:1-19; Jabur 126; I Tesalonika 3:1-5 WOHING PANEMBAH BEKTI “Wong kang padha nyebar wiji karo mbrebes mili, bakal ngeneni kambi giyak-giyak.” (Jabur 126:5) Tiyang ingkang saweg nandhang duhkita saha saweg manekung nyenyuwun pitulunganipun Gusti punika kagambaraken kados dene tiyang ingkang nyebar winih kanthi mbrebes milining luh. Punika gegambaran ingkang narik manah. Anggenipun nyebar winih punika kanthi muwun. Luh ingkang tumetes punika mratelakaken awrating momotanipun. Wondene ‘nyebar winih’ punika mratelakaken agenging pengajeng-ajengipun supados prekawisipun enggal sirna, kados dene pengajeng-ngajeng supados winih punika enggal tuwuh lan ngedalaken woh. Setunggal malih, anggenipun nyebar winih punika temtu ugi katindakaken kanthi tekun lan taberi. Punapa ingkang nrenyuhaken manah kita sami? Inggih punika adreng krenteging umat ingkang saestu nyadhong pitulunganipun Gusti. Punika saestu cetha. Punika ugi dados salah satunggal kekidunganing umat nalika ngawontenaken jiyarah tumuju dhateng redi Sion. Punapa malih ingkang nrenyuhaken manah kita sami? Bilih Gusti Allah badhe mitulungi sarta ngentasaken saking sedaya panandhangipun umat! “…bakal ngeneni kambi giyak-giyak.” Pasambat saha panyenyuwunipun umat saestu kasembadan dening Gusti! “…mulihe mesthi kalawan surak-surak karo ngusung gedhengane.” Puji Gusti! Pengalamanipun umatipun Gusti ingkang karonce ing salebeting kidung jiyarah wau ngatag manah kita sami supados boten gampil semplah lan nglokro nalika ngadhepi karibedan. Kita kajurung supados sowan sumarah dhumateng Gusti kanthi tekun lan taberi, ‘nyebar winih kanthi tumetesing luh’……kanthi kebaking pengajeng-ajeng saha kapitadosan bilih Gusti badhe paring pitulungan. Salajengipun kita sami sampun saged ngangen-angen bilih ing tembe, kita mesthi bakal ngeneni kanthi giyak-giyak saha surak-sukak memuji Gusti. I*OHPN

Purwaning Dumadi 18:1-15, (21:1-7); Jabur 116:1-2, 12-19; Rum 5: 1-8; Mateus 9:35-10:8, (9-23) NAMPENI DALAH NGATURI “Kowe padha nampani kanthi lelahanan, mulane wenehna kanthi lelahanan uga.” (Mateus 10:8b) Pangandikanipun Gusti Yesus punika ngemu suraos ingkang lebet sanget. Pra sekabat kedah ngumaosi kanthi saestu bilih piyambakipun sami boten gadhah punapa-punapa. Gusti ingkang sampun ngentasaken pra sekabat saking luwenging dosa duraka. Gusti ingkang nimbali piyambakipun sami dados pra sekabatipun. Gusti ingkang ngutus saha njangkepi pra sekabat satemah kasagedna nindakaken maneka warni pakaryan kangge sesami. Estu sedaya punika katampi kanthi lelahanan satemah pra sekabat kedah mbabaraken ugi kanthi lelahanan! Sedaya punika minangka pitedah ingkang luhur sanget sarta kedah kita sami gegilut ing salebeting manah. Jujur kemawon, mbok menawi asring kita ingkang sampun kaparingan manekawarni berkah, boten tumemen leladi ing satengah pasamuwan. Asring kita ingkang sampun kasarasaken dening Gusti, boten purun nuweni warga ingkang saweg nandhang sesakit. Asring kita ingkang sampun kapitulungan sacara enonomi, boten sayektos anggen kita ngancani sesami ingkang mbetahaken pambudidayaning usaha ekonomi. Malah kepara wonten ugi peladosing sabda ingkang, nyuwun sewu, sacara blaka tega nyebutaken reginipun menawi kaundhang ngladosi kotbah utawi ceramah. Temtu kemawon punika saged ndadosaken sedhihing penggalihipun Gusti Yesus. Kita sami punika mligi namung minangka abdi, abdinipun Gusti. Ingkang kedah kita tindakaken inggih punika ngetut wingking saha mbangun turut dhumateng Panjenenganipun. Pramila, nalika kita leladi ing satengahing pasamuwan upaminipun, kita kedah tindakaken kanthi andhap asor saha kanthi ambek welasan. Boten kanthi adigang, adigung, adiguna. Saha boten kanthi pamrihing batos. Awit punapa? “Kowe padha nampani kanthi lelahanan, mulane wenehna kanthi lelahanan uga.” Sumangga kita sami mujudaken gesang peladosan kanthi manah ingkang ngabdi, ‘hati s’bagai hamba’, sumarah kagem Gusti Yesus Kristus. I* OHPN

Purwaning Dumadi 24:10-52; Jabur 116:1-2, 12-19; Markus 7:1-13 MUNDHI INGKANG SEJATI “…Bangsa iki anggone ngluhurake Ingsun kalawan lambe,  nanging atine ngedohi Ingsun.” (Markus 7: 6b). Panyaruwenipun Gusti Yesus punika sacara mirunggan katujokaken dhateng saperanganing tiyang Farisi saha ahlining Toret. Para tiyang wau boten remen nalika ningali para sekabatipun Gusti nedha mawi tangan ingkang boten dipun resiki rumiyin. Miturut pemanggihipun pra tiyang wau, punika nerak dhateng angger-anggeripun para leluhur. Gusti Yesus ngemutaken pra tiyang wau bilih piyambakipun sami ngugemi adating kamanungsan ananging nglirwakaken punapa ingkang dipun kersakaken dening Gusti. Namung ketingal ngabekti sacara ritual nanging nglirwakaken dhawuhipun Gusti supados njunjung pri kamanungsan. Ngantos-ngantos malah tega nilar kuwajibanipun saperlu migatosaken, ngreksa lan nyekapi kabetahanipun tiyang sepuhipun piyambak (Markus 7: 10-13)! Tetela sanget bilih Gusti Yesus nelakaken dhateng pra tiyang kathah saha pra sekabatipun babagan kados pundi nitipriksa, nimbang-nimbang, saha milah-milah  sedaya prekawis kanthi trampil, landhep lan winasis. Punika mbetahaken kawicaksanaan saking Sang Roh Suci. Kanthi mekaten pra tiyang saha pra sekabatipun Gusti saestu kasagedaken nemtokaken prekawis pundi ingkang penting ingkang kedah dipun tengenaken. Kanthi mekaten piyambakipun ugi sami  kasagedaken ngestokaken sabdaning Gusti bab pri kamanungsan tanpa kagubed manekawarni paugeran-paugeraning adat istiadat ingkang malah saged ngalang-alangi pri kamanungsan. Sampun ngantos babagan ingkang tata lair kadosdene bab resik-resik saha tata-tata barang kadonyan ngrisak niating manah ingkang badhe njunjung pri kamanungsan. Gusti Yesus ugi njurung kita sami supados mundhi samubarang ingkang langkung sejati, ingkang mujudaken tataning batos, boten namung bab tata lair kemawon. Temtu kemawon kita boten nilaraken prekawis resik-resik saha tata-tata wonten ing satengahing kaluwarga, gedhung greja saha masyarakat. Ananging Gusti Yesus njurung kita sami supados mundhi jejeging pri kamanungsan. Sampun ngantos tutug kita kadosipun ngabekti ananging sejatosipun nebih saking Gusti! I* OHPN

 Purwaning Dumadi 24:1-9; Jabur 116:1-2, 12-19;  Lelakone Para Rasul 7:35-43 PUNAPA PIWALES KITA? “Kang dakgawe piwales apa marang Sang Yehuwah, tumrap ing sakehe sih-kadarmane marang aku?” (Jabur 116: 12) Pangucaping Juru Mazmur punika mijil saking pengalamanipun ingkang kapitulungan rahayu dening Gusti nalika ngraosaken ajrih, ‘kagubed ing talining pati’ awit saking panindhesing tiyang ingkang mengsahi piyambakipun. Gusti Allah myarsakaken pasambatipun saha ngluwari saking panandhangipun. Ing salajengipun, juru Mazmur atur pangucap: “Kang dakgawe piwales apa marang Sang Yehuwah…?” “Aku arep njunjung tuwunging pangentasan…” (ay. 13) punika ingkang badhe katindakaken dening juru Mazmur. Punika minangka pangucap sokur dhumateng  Gusti ingkang sampun ngentasaken saking momotanipun.  Ananging punika ugi negesaken tekadipun saperlu ngudi pengentasan kangge kathah tiyang sanes ingkang ugi katindhes! Sih kadarmanipun Gusti ingkang dipun tampi kababaraken ugi dhateng tiyang sanes ingkang nandhang kesrakat. Tuwung pangentasan punika minangka tenger ingkang ngemutaken umat supados ugi njejegaken kaadilan. Kangge kita sami ingkang sampun luwar saking gegilutaning gesang, sumangga kita sesarengan atur panuwun dhumateng Gusti. Sumangga kita sami ugi njunjung tuwunging pangentasan kanthi tekading manah saperlu ndherek makarya ngentasaken sesami ingkang saweg katindhes. Pramila, boten namung kita ingkang kapitulungan ananging tiyang sanes ugi mbetahaken pengentasan saking sedaya panandhangipun. Gusti Allah boten namung ngersakaken panembah bekti kita minangka piwales kita dhumateng pakaryanipun. Gusti Allah ugi ngersakaken tindak tanduk kita ingkang migatosaken pra tiyang sanes saha ndherek ngudhari punapa ingkang dados karibedanipun. Sugeng njunjung tuwung pangentasan! Gusti nyagedaken kita sami.I* OHPN

Purwaning Dumadi 21:1-7; Jabur 116:1-2, 12-19; Ibrani 3:1-6 LUWAR SAKING WAS SUMELANG “Nanging aku nyebut asmaning Pangeran Yehuwah: “Dhuh Yehuwah, Paduka mugi kersaa ngluwari kawula.” (Jabur 116:4) Nalika juru Mazmur ngraosaken panindhesing para tiyang ingkang mengsahi piyambakipun, wonten kalih prekawis ingkang gemuleng ing manahipun. Ingkang sepisan, piyambakipun rumaos ajrih sanget awit kados-kados saweg methukaken dumugining pati. Piyambakipun ngraosaken karupekan lan kasisahan ingkang awrat. “Aku digubed ing talining pati, sarta ditempuh ing rasa wedi marang jagading wong mati, tuwin ngrasakake karupekan lan kasusahan.” (ay. 3). Kita sami temtu saged mangertosi kados pundi awrating momotanipun sang juru Mazmur! Ananging wonten prekawis ingkang kaping kalih, bilih piyambakipun taksih saged nyebut asmanipun Gusti Allah saha nyenyuwun supados paring pitulungan tumrap piyambakipun. “Dhuh Yehuwah, Paduka mugi kersaa ngluwari kawula.” (ay. 4). Piyambakipun sesora dhumateng Gusti kanthi kapitadosan bilih Panjenenganipun punika asih mirma, adil saha ambek welasan. Pramila piyambakipun pitados bilih Gusti badhe mitulungi piyambakipun. Panci, mbok menawi panandhangipun dereng enggal sirna ananging raosipun manah ingkang kebak was sumelang wau mugi kaparingan pulih lejar rumiyin. Kanthi manah ingkang tentrem awit sampun kaluwaraken saking raos ajrih, piyambakipun badhe langkung tatag lan tanggon ngrampungaken prekawis ingkang sawed dipun adhepi. Pancen leres. Ingkang paling kita betahaken rumiyin inggih punika saged luwar saking raos ajrih saha was sumelang. Kita sami sacara pribadi utawi sesarengan kaluwarga saged nulad punapa ingkang juru Mazmur tindakaken. Sinaosa kagubed dening gegelitaning prekawis nanging piyambakipun tetep setya tuhu sumarah, sumendhe lan sumeleh ing ngarsanipun Gusti. Sumangga kita sami ugi kasagedna sesora : “Dhuh Yehuwah, Paduka mugi kersaa ngluwari kawula.” I*OHPN

Purwaning Dumadi 18:16-33; Jabur 119:41-48; Mateus 12:1-8 NGUDI KAMURSIDAN “Pangandikane Sang Yehuwah: “Mesthi bakal ora Suntumpes marga saka wong sepuluh iku.” (Purwaning Dumadi 18: 32b) Raosing penggalihipun rama Abraham trenyuh nalika mireng bilih tlatah Sodom badhe kasirnakaken dening Gusti karana durakaning tiyang-tiyang ing mriku. Rama Abraham ngeman brayatipun Lut, penakanipun, ing salebeting tlatah Sodom. “Punapa Paduka badhe numpes tiyang mursid sesarengan kaliyan tiyang duraka?” kados mekaten pasambatipun rama Abraham dhumateng Gusti. Ing salajengipun, rama Abraham nyuwun supados Gusti boten siyos nyirnakaken tlatah Sodom menawi wonten sawetawis tiyang mursid ing mriku. Saking cacah 50 tiyang ngantos cacah 10 tiyang! Gusti Allah paring prajanji boten badhe numpes menawi wonten paling boten 10 tiyang mursid ing tlatah Sodom. Punapa seserepan ingkang narik manah kita sami saking pirembaganipun rama Abraham kaliyan Gusti Allah wau? Tiyang mursid! Inggih, tiyang mursid! Mendahnea wontenipun tiyang mursid punika saestu ndayani tumraping kawilujengan saha karaharjanipun komunitas. Punapa punika griya kita, papan pedamelan kita, pasamuwan kita, lingkungan sakiwa tengen kita, saha komunitas sanesipun. Kita sami kemutan menawi wontenipun nabi Yusuf ing dalemipun Potifar ndayani tumrap karaharjanipun Potifar saha brayatipun. Awit saking kamursidanipun Yusuf, Gusti Allah kepareng mberkahi griyanipun Potifar, tiyang Mesir ingkang boten pitados kaliyan Gusti. Elok sanget! Kados mekaten agengipun sih kamirahaning Gusti tumrap ing manungsa! Sumangga kita sami ngudi kamursidan supados kawontenan kita ing papan pundi kemawon saestu mberkahi saha ndayani tumraping karaharjanipun komunitas-komunitas ingkang kita dhereki. Kita sami kajurung supados ndongakaken bangsa saha mujudaken kaadilan. Sangsaya kathah tiyang mursid, sangsaya kita sumendhe ing Gusti, sangsaya punika mranani penggalihipun Gusti Allah! I*OHPN

Purwaning Dumadi 17:1-27; Jabur 119:41-48; Ibrani 13:1-16 NGATURI MALAEKAT “Kowe aja padha lali aweh pamondhokan marang wong, jalaran saka  mangkono iku ana sawenehing wong sing padha ora sumurup manawa  wus ngaturi pasugatan marang para malaekat.” (Ibrani 13: 2) Punapa Panjenengan nate nampeni tamu ingkang ‘nunut ngiyup’, kepingin ngaso saha nyipeng ing dalem Panjenengan? Punapa kita ugi nyuguhaken tetedhan utawi pacitan kangge piyambakipun? Punapa malah kosokwangsulipun, Panjenengan rumaos awrat nampeni piyambakipun? Panci boten gampil! Limrahipun kita rumaos repot, punapa malih menawi kita dereng tepang kaliyan piyambakipun! Limrah menawi kita rumaos was sumelang! Sinaosa angel, ananging wonten setunggal prekawis ingkang ngeram-eramaken menawi kita purun nampeni tiyang sanes wau. Menawi kita nampeni tiyang sanes ing griya kita, sejatosipun kita saweg ngaturi para malaekatipun Gusti!  Punika prekawis ingkang endah lan elok sanget! Gusti ngersakaken supados kita nggadhahi sikap ingkang grapyak lan semanak. Istilah monceripun, kita nggadhahi ‘hospitalitas’, inggih punika sikap ingkang tinarbuka nampeni sesami. Menawi korining griya kita tinarbuka, punika sejatosipun nulad dhateng pakaryanipun Gusti ingkang tansah tinarbuka nampeni sedaya tiyang ingkang sowan ing ngarsanipun.  Kadosdene penggalihipun Gusti ingkang luber ing pangrengkuh, mekaten ugi kedahipun manah kita sami: luber ing panarima! Sumangga kita wiwiti kanthi nampeni sedaya anggotaning kaluwarga kita kanthi tulusing manah. Kalajengaken nampeni pra tetanggi, pra kanca, para sedherek sapatunggilan saha pra tiyang ingkang mbetahaken pitulungan kita. Manah kita kebak ing panarima satemah kita sami kasagedaken nampeni kanthi grapyak semanak, nyedulur, saha agenging katresnan. Awit, sepisan malih, nalika kita nggadhahi sikap tinarbuka saha purun nampeni sesami, sejatosipun kita sami saweg ngaturi para malaekat! Sugeng ngaturi pra malaekatipun Gusti! I*OHPN