Yeheskiel 33:7-20; Jabur 7; Yokanan 5:19-40 DADI WONG JAGA “Dene sira, he, anaking manungsa, sira Sundadekake penjagane para turune Israel. Samangsa sira krungu pangandikaning-Sun, wong-wong iku padha elingna atas asmaning-Sun” (Yeheskiel 33:7) Ing papan-papan ingkang wigatos kadosdene bank, kantor pamarentah, sekolah, pabrik punika limrahipun wonten petugas ingkang njagi 24 jam. Tiyang ingkang jagi punika tugasipun njagi keamanan, ngawasi tiyang-tiyang ingkang dhateng ing papan punika. Ingkang sami dhateng punika tiyang-tiyang sae punapa tiyang-tiyang awon, tiyang-tiyang ingkang panci gadhah kapentingan utawi badhe damel rusuh. Menawi kedadosan wonten rerusuh, gegeran, kawontenen kisruh temtu punika tanggel jawabipun ingkang njagi papan punika. Bangsa Israel ugi prelu dipun jagi, mila Sang Yehuwah ngangkat nabi Yeheskiel minangka penjaginipun Israel. Tugasipun Yeheskiel mboten njagi Israel awit dhatengipun mengsah saking njawi, nanging mengsah saking lebet, inggih punika saking dhirinipun piyambak. Bangsa Israel kaancam dening polahipun piyambak ingkang duraka, ingkang lelawanan kaliyan kersanipun Sang Yehuwah. Gesangipun bangsa Israel saged tumuju dhateng kamursidan nanging ugi saged tumuju dhateng kamursalan. Bangsa Israel saged suci gesangipun, nanging ugi saged duraka. Kasucen lan kadurakan saged gilir-gumantos ndhatengi bangsa Israel. Mboten wonten tiyang mursid saged mursid salaminipun. Saged kemawon ing satunggaling wekdal dados tiyang mursal/duraka. Mboten wonten tiyang duraka salaminipun nindakaken kadurakan.  Saged kemawon ing satunggaling wekdal dados tiyang mursid. Nabi Yeheskiel kaparingan ayahan njagi bangsa Israel supados wekasanipun dados bangsa ingkang mursid, ingkang kaparingan gesang dening Sang Yehuwah. Panci  pejah lan gesang punika hakipun Gusti Allah, ewasemanten kita gadhah tanggel jawab tumrap sesami kita. Mila kita sedaya ugi katimbalan dados penjagi, tiyang ingkang njagi sesami kita, kados-dene nabi Yeheskiel. Kita kadhawuhan ayahan njagi sesami kita supados wekasanipun nampi gesang, sanes pejah. Srana dados penjaginipun tiyang sanes sajatosipun kita ugi dados penjaga tumrap dhiri kita piyambak. Supados wekasanipun kita nampi kawilujengan awit kamursidan kita, sanes paukuman awit kadurakan kita. Amin. |*WSMS

Ester 8:3-17; Jabur 7; Wahyu 19:1-9 DAMEL LEGANING MANAH “Wong Yahudi padha lega atine lan ngrasakake kabungahan, kasenengan, lan kaurmatan” (Ester 8:16) Kita temtu nate rumaos sumpek, sae punika sumpek ing manah utawi sumpek amargi papan ingkang umpek-umpekan. Sumpeking manah utawi sumpeking papan ndadosaken seseking manah, sisah, kuwur. Manah mboten ngraosaken longgar. Mekaten ingkang dipun alami dening tiyang Yahudi ing jamanipun Ester. Gesangipun sami kaancam dening bebaya, awit wonten tiyang ingkang mboten remen dhateng  bangsa Yahudi inggih punika Haman. Haman gadhah kalenggahan ingkang sae, Haman dados tiyang ingkang pinitados dening Sang Prabu Ahasyweros. Temtunipun Haman mboten piyambakan, nanging wonten kelompokipun. Ewasemanten, Sang Prabu Ahasyweros mboten mawang tiyang, sinten ingkang damel lepat kaparingan paukuman, mekaten ugi Haman. Sasampun Haman mboten wonten, Sang Prameswari Ester lan Mordekhai kaparingan kapitadosan lan wewengan kangge mitulungi bangsanipun. Sang prameswari Ester lan Mordekhai kadhawuhan damel serat ingkang katujokaken dhateng saben tiyang ingkang gadhah wewenang ing tlatahing Sang Prabu Ahasyweros. Isining serat: bangsa Yahudi kaparingan wewenang kangge mranata gesangipun kabiyantu dening sedaya adhahanipun Sang Prabu Ahasyweros. Soksintena mboten kenging ngganggu gesangipun bangsa Yahudi. Putusanipun Sang Prabu Ahasyweros ingkang awujud undhang-undhang punika enggal-enggal kakintun dhateng para pangageng ing krajanipun Sang Prabu Ahasyweros. Srana mekaten sadaya pangagenging paprentahan sami nampi undhang-undhang wau. Dados, sedaya pengageng sampun mangertos undhang-undhang wau. Bab punika ndadosaken bangsa Yahudi lega manahipun awit  sampun luwar saking bebaya. Sang Prameswari Ester lan Mordekhai mitulungi bangsanipun ingkang sumpek temah saged dados lega. Punika panci sanes pakaryan ingkang entheng lan gampil. Kekalihipun kedah nggadhahi kakendelan nindakaken bab punika. Panjenengan sedaya temtu ugi kagungan pengalaman ingkang sami, ndadosaken  tiyang sanes lega manahipun. Gusti mberkahi sedaya pangudi ingkang kados mekaten. Amin |*WSMS

Ester 2:1-18; Jabur 7; II Timotius 2:8-13 NGUNJUKAKEN PANUWUN LAN NGIDUNGAKEN MASMUR “Aku arep ngunjukaken panuwun  marang Sang Yehuwah amarga saka kaadilane, sarta ngidungake masmur kagem asmane Sang Yehuwah, Kang Mahaluhur” (Masmur 7:18) Masmur 7 punika kawiwitan kanthi katrangan: Kidung pasambat anggitane Sang Prabu Dawud. Sang Prabu Dawud ingkang dipun pitados nganggit masmur punika sajakipun anggenipun sambat awit dipun pitenah (ayat 4-5). Sang Prabu Dawud mboten rumaos nindakaken kaculikan, damel piawon, mitunani tiyang sanes, nanging kok dipun oyak-oyak tiyang sanes. Ing kawontenan ingkang kados mekaten punika Sang Prabu Dawud sesambat dhumateng Gusti, nyuwun pitulunganipun Gusti sampun ngantos tiyang-tiyang punika sami nubruk lan nyeret Sang Prabu Dawud. Liripun, Sang Prabu Dawud nyuwun kaadilan dhumateng Sang Yehuwah. Sang Yehuwah ingkang pirsa samukawisipun, ugi pirsa Sang Prabu Dawud tumindak leres punapa tumindak klentu malah awon. Sang Yehuwah ingkang pirsa sinten ingkang leres lan prelu dipun belani, lan sinten ingkang lepat utawi duraka tamtu badhe kadhawahan bebendu. Sang Prabu Dawud pitados dhumateng kaadilanipun Sang Yehuwah. Pasambat asring dados kekidungan kita ing gesang kita padintenan. Mawarni-warni pasambat asring medal saking tutuk kita, pasambat awit: sakit, gaji sampun telas saderengipun nampi malih, tumindak kita dipun wewada, pamanggih kita mboten dipun tampi, pamoyokipun tiyang sanes,  nampi tumindak mboten adil, dipun pitenah lan sanes-sanesipun. Pasambat punika nelakaken bilih kita mboten kiyat ngadhepi sedaya wau, mboten kuwawi pados margi kangge ngrampungi prekawis ingkang dipun adhepi. Nanging pasambat ugi saged nelakaken anggen kita pasrah dhumateng Gusti awit punapa ingkang kita lampahi mboten wonten wohipun, kados-kados tanpa gina. Punika mboten ateges bilih anggen kita pasrah awit sampun mentog, sampun mboten wonten margi malih, nanging mujudaken sikep pitados dhumateng kawicaksananipun Gusti. Panci kita kedah ngudi, nanging inggih kedah pitados dhumateng Gusti ingkang ngreksa gesang kita. Awit pitulunganipun Gusti punika, kita pelu ngaturaken panuwun lan pamuji sokur ing sakuruting gesang kita. Amin. |*WSMS

Yehezkiel 34:11-16, 20-24; Jabur 100; Efesus 1:15-23; Mateus 25:31-46 PITADOS DHUMATENG GUSTI LAN TRESNA DHATENG SESAMI “Mulane, aku iki sawuse krungu bab pracayamu marang Gusti Yesus lan bab tresnamu marang sakehe para suci, ora kendhat anggonku caos sokur marga saka kowe kabeh” (Efesus 1:15-16a) Pitados dhumateng Gusti Yesus lan tresna dhateng sesami punika wonten sambet-rapetipun. Pitados punika nelakaken sesambetan kita kaliyan Gusti. Pitados dhumateng Gusti punika ateges masrahaken sawetahing gesang dhateng pangrehipun Gusti lan mbangun turut dhumateng Gusti. Mila saking punika kita mbudidaya mujudaken katresnan dhumateng Gusti lan sesami. Rasul Paulus bingah sanget mirsani gesanging pasamuwan Efesus ingkang sembada, ingkang mujudaken kapitadosan lan katresnan. Gesangipun pasamuwan ing Efesus damel mongkoging manahipun rasul Paulus. Kabingahanipun kawujudaken srana caos sokur dhumateng Gusti. Ewasemanten mboten ateges bilih rasul Paulus sampun mboten prelu paring pitedah malih dhateng pasamuwan Efesus. Pasamuwan Efesus kedah mangertos bilih gesangipun dereng sampurna senadyan sampun ndadosaken rasul Paulus bingah. Pasamuwan Efesus kedah tansah ngudi gesang  ingkang sangsaya cundhuk kaliyan kersanipun Gusti. Mila rasul Paulus nyenyuwun supados Rohing kawicaksanan nuntun lan ngereh pasamuwan Efesus supados wanuh kaliyan Gusti Yesus kanthi leres. Kanthi tembung sanes, pasamuwan Efesus kedah tansah ngudi supados gesangpun sangsaya dangu sangsaya ngetingalaken gesang minangka tiyang ingkang sampun kawilujengaken, kawengku, lan kaereh dening Panjenenganipun ingkang sampun wungu saking antawisipun tiyang pejah. Kados pundi gesanging pasamuwan ing jaman sapunika? Kados pundi anggen kita mujudaken kapitadosan dhumateng Gusti lan mujudaken ing gesang kaliyan sesami? Angel? Temtu. Nanging mboten ateges kita lajeng kendel, mboten tumindak punapa-punapa. Kadhangkala kita rumaos mangu-mangu menawi badhe nggatosaken utawi nresnani sesami. Saged ugi wonten ingkang kagungan pamanggih bilih pitados dhumateng Gusti langkung gampil katimbang tresna dhateng sesami. Pitados dhumateng Gusti cekap srana: ndedonga, ngidung, misungsung ing greja. Tresna dhateng sesami kedah mbikak dhompet langkung lebet, urun tenaga, wekdal lan sanes-sanesipun. Nanging punapa pamanggig punika leres? Mangga sami kita manah-manah malih. Amin. |*WSMS

Yehezkiel 34:25-31; Jabur 100; Mateus 12:46-50 PARA SADHEREKIPUN GUSTI YESUS “… Gusti Yesus ngendika: “Iki ibu-Ku lan sedulur-sedulur-Ku!” Awit sing sapa nglakoni kersane Rama-Ku kang ana ing swarga; iya kuwi sedulur-sedulurku lanang lan wadon sarta ibu-Ku” (Mateus 12:49-50) Manawi kita nembe kempal-kempal, lan wonten ingkang taken: “taksih sedherek?” Lajeng pun wangsuli: “Inggih, sedherek ing patunggilanipun Gusti Yesus.” Cethanipun, ing Gusti Yesus, kita punika sedherek. Mboten namung punika, malah ing Gusti Yesus kita punika dados sedherek. Kanthi cekak saged kawastanan bilih kita punika sasedherek dados para sedherekipun Gusti Yesus. Kita temtu remen sinebat para sedherekipun Gusti Yesus. Kosok-wangsul kaliyan Gusti Yesus. Gusti Yesus ketingal mboteb remen nalika wonten tiyang ingkang matur bilih ibu lan para sedherekipun Gusti Yesus kepengin manggihi Panjenenganipun. Kados-kados Gusti Yesus mboten kersa ngakeni, malah  nampik bilih punika ibu lan sedherek-sedherekipun. Punapa inggih mekaten? Sayektosipun mboten mekaten. Kanthi nuding para muridipun Gusti Yesus ngendika : “Iki ibu-Ku lan sedulur-sedulur-Ku!” Srana mekaten,Gusti Yesus ngersakaken supados para murid dados kelompok patuladhan, dados kelompok percontoan tumrap tiyang sanes. Pangandikanipun Gusti Yesus punika mbereg para murid supados sregep nindakaken dhawuhipun Gusti Yesus, dados tiyang-tiyang ingkang mbangun turut dhumateng Panjenenganipun. Para murid kaangkat, katetepaken dados para sedherekipun Gusti Yesus ingkang sumedya lan remen mbangun turut dumateng Panjenenganipun. Punapa kita seneng dados para sedherekipun Gusti Yesus? Temtu kwmawon. Ananging, tetepan dados sedherekipun Gusti Yesus punika mboten kangge gagah-gagahan, mboten kangge umuk, wonten kalajenganipun, wonten konsekwensinipun inggih punika: mbangun turut, remen nindakaken kersanipun, purun mujudaken pakaryanipun Gusti Yesus ingkang ateges ugi nindakaken kersanipun Sang Rama. Punapa kita sampun siyaga dados para sedherekipun Gusti Yesus? Punapa kita sampun siyaga dados tuladha tumrap tiyang-tiyang ingkang kita panggihi ing gesang kita? Temtu punika mboten gampil, kita kedah purun ngupadi kanthi temen-temen. Gusti Yesus mesthi mitulungi kita. Amin.|*WSMS

Yesaya 40:1-11; Jabur 100; Wahyu 22:1-9 AYEM TENTREM “Ing kutha kono ora ana barang sing kena ing laknate Gusti Allah. Dhampare Gusti Allah lan Sang Cempe bakal ana ing tengahe kutha kono. …” (Wahyu 22: 3) Ngraosaken kawontenan ingkang ayem tentrem punika dados pepenginanipun saben tiyang. Wonten tiyang ingkang rekreasi dhateng seganten awit rumaos ayem nalika ningali toya dalasan alunipun. Wonten ingkang remen dhateng pareden, awit manahipun ayem lan tetrem nalika ningali wit-witan lan sato kewan. Waosan kita nelakaken wontenipun kawontenan ingkang damel manah ayem lan tentrem ingkang kagambaraken srana wontenipun lepen ingkang bening kados kristal ingkang kawastanan toyaning kauripan. Lepen punika medal saking dhamparipun Gusti Allah lan Sang Cempe. Ugi wonten wit-wit kauripan ingkang ajeg ngedalaken woh lan ronipun saged kangge nyarasaken para bangsa. Dhamparipun Gusti Allah lan Sang Cempe badhe wonten ing satengahing kitha punika. Kawontenan ing kitha punika sarwa ngremenaken, mboten wonten laknatipun Gusti Allah. Sadaya tiyang sami ngabekti dhumateng Gusti Allah lan dhumateng Sang Cempe. Punapa kita saged ngraosaken ayem tentrem ing gesang padintenan? Temtu kemawon saged, ananging kadhangkala, kita ngraosaken ingkang kosok-wangsul, manah kita goreh, bingung, kuwatos, boten ayem lan tentrem. Saged ugi manah kita ngangah-angah awit benthik kaliyan tiyang sanes, manah kita ketaton awit pitembungan lan tumindakipun tiyang sanes. Nyipati gegambaran ing perikop kita punika, kita prelu enget bilih kita katimbalan mujudaken ayem lan tentrem ing gesang kita padintenan. Kita kadhawuhan nelakaken pangrehipun Gusti Allah lan Sang Cempe ingkang ngereh lan mranata gesang kita, ingkang dhedampar ing satengahing gesang kita. Srana ngabekti dhumateng Panjenenganipun kita saged mujudaken tentrem-rehayu ing gesang sesarengan, senadyan punika mboten gampil. Prelu katemanan lan perjuwangan. Amin|*WSMS