2 Para Raja 5 :1-14; Jabur 87; Lelakone Para Rasul 15:1-21 GUSTI NRESNANI SADAYA BANGSA“Ing kono panjenengane tumuli mandhap lan slulup kaping pituana ing bengawan Yarden netepi ature abdinig Allah mau,wasana sarirane banjur pulih maneh kaya awake bocah cilik,sarta wus dadi resik.” (2 Para Raja 5:14) Dinten punika bangsa Indonesia ngriyayakaken 81 taun anggenipunmardika saking penjajahanipun bangsa sanes. Temtunipun bab punikandadosaken rakyat Indonesia sami suka bingah. Margi-margi dipuntata, dipunhias supados elok dipuntingali, lan ugi wonten lomba-lomba kanggengregengaken pengetan kamardikan Republik Indonesia punika. Pitakenanipun,punapa Gusti ugi nresnani bangsa Indonesia punika? Kados pundi kawontenanipunbangsa-bangsa ing ngarsanipun Gusti ingkang maha kuwaos punika?Cariyos bab Naaman ing Kitab Para Raja nedahaken bilih mukjijatipun Gustikalampahan kangge sadaya tiyang. Panguwaosipun Gusti punika nglangkungipunapa mawon. Elisa inggih punika nabi kangge bangsa Israel, paladosanlan mukjijatipun kalapahan kangge bangsa Israel. Panguwaosipun Gusti ingkangkatindakaken lumantar piyambakipun sampun dipunraosaken dening tiyangIsrael, satemah sadaya tiyang sami tepang kaliyan Nabi Elisa, kalebet abdinipunNaaman ingkang caos pawartos bab panguwaosipun Gusti lumantar NabiElisa. Sakit budhug ing wekdal punika dereng wonten obatipun lan tiyangingkang sakit budhug mesthi dipuntebihi dening tiyang sanes, kaanggepreged lan najis. Punika dadosaken Naaman saestu ngajeng-ajeng kasarasanlantaran nabi Elisa. Mukjijatipun Gusti ingkang kedadosann tumrap Naamanpunika nelakaken panguwaosipun Gusti ingkang mengku samukawis ingjagad punika. Lan punika sadaya minangka wujud katresnanipun Gusti tumrapsadaya bangsa.Cariyos Naaman punika ngiyataken kayakinan kita bilih Gusti uginresnani bangsa Indonesia. Kamardinaning bangsa punika peparingipunGusti ingkang makarya lumantar para pejuang rikala semanten. Ing wekdalpunika Gusti ugi makarya lumantar kita sadaya. Sumangga sami mujudakenkatresnanipun Gusti tumrap bangsa Indonesia kanthi sesarengan makaryambangun negari punika. Mugi Gusti tansah mitulungi. |*YCK

Yesaya 56:1, 6-8; Jabur 67; Rum 11:1-2a, 29-32; Mateus 15:(10-20), 21-28 KAPITADOSAN INGKANG ANDHAP ASOR“Atur wangsulane wong wadon: Kasinggihan Gusti, nanging segawon rakinggih sami nedha cuwil-cuwilan ingkang dhawah saking mejaningbedaranipun.” (Mateus 15:27) Piwulang ingkang asring kita prangguli ing wekdal samangke inggihpunika piwulang ingkang mbereg supados kita dados tiyang ingkang unggul,ingkang ndadosaken manungsa yakin bilih piyambakipun sae. Ing sisi sanesipun,ugi wonten piwulang-piwulang luhur ingkang wigati kangge gesang manungsananging dipunsupekaken dening manungsa.Kathah tiyang ingkang rumaos unggul lajeng ndadosaken piyambakipungumunggung. Wonten ing ngarsanipun Gusti, saunggul-unggulipun tiyang,punika tetep manungsa ingkang ringkih lan saged dhawah ing dosa. GustiAllah ngersakaken manungsa punika sami andhap asor.Cariyos bab pawestri Kanaan ingkang manggihi Gusti Yesus punikatuladha bilih andhap asoring manah inggih punika ingkang dipunkarsakakendening Gusti. Nalika semanten sesambetanipun tiyang Yahudi kaliyan bangsasanesipun punika gegayutan kaliyan piwulanging agaminipun. Tiyang Yahudisami nganggep bangsa sanes punika tiyang ingkang boten wanuh kaliyanGusti utawi kafir. Mila punika, prastawa pepanggihanipun Gusti Yesus kaliyanpawestri Kanaan punika nelakaken sesambetan ingkang beda. PawestriKanaan ngrumaosi bilih Gusti Yesus punika minangka tiyang Yahudi punikaboten mesthi kersa sesambetan kaliyan piyambakipun. Ananging piyambakipunsaestu pitados lan kebak ing pangajeng-ajeng dhateng Gusti Yesus murihkasarasaning anakipun. Nalika Gusti Yesus paring wangsulan bilih Panjenenganipunnamun kautus tumrap bangsa Israel, pawestri Kanaan punika tetep nyuwunsih piwelas saking Gusti Yesus. Iman kapitadosan pawestri Kanaan punikaingkang damel Gusti Yesus karsa myarasaken anakipun.Kados pundi sikep kita minangka tiyang pitados, punapa kita ugi dadostiyang ingkang gumunggung awit kaunggulan dhiri kita pribadi? Sikep andhapasor wonten ing ngarsanipun Gusti punika bab ingkang wigati tumrap parapitados. awis saking punika sumangga kita nggulawenthah dhiri pribadi kitasupados boten sami gumunggung, ananging tansah mujudaken sikep ingkangandhap asor. |*YCK

Yesaya 56:1-5; Jabur 67; Mateus 14:34-36 NDEMEK GOBYOKING JUBAHIPUN GUSTI“Kalawan matur, keparenga amung ndemek gobyoking jubahe,dene sapira kang ndemek, padha dadi waras.” (Mateus 14:36) Iman inggih punika dhasaring sadaya pangajeng-ajeng, lan bukti sakingsadaya ingkang boten kita tingali. Iman punika keyakinan ingkang tuwuh kitasaking punapa ingkang sampun kita lampahi awit saking panguwaosipunGusti. Pramila iman ingkang alit tetep badhe saged nindakaken prakawis ingkangageng. Kita ugi nate mireng bilih iman saged mindhah gunung minangkagambaran bilih iman saged nindakaken prakawis ingkang ageng.Ing margining paladosanipun Gusti, kathah tiyang mangertosi GsutiYesus minangka pribadi ingkang saged nindakaken mukjijat. Dadosa babtetedhan kajasmenen, alam, kuwaos nyarasaken tiyang sakit, lan sanesipun.Tiyang-tiyang Genesaret mangertosi kuwaosipun Gusti Yesus punika, satemahsami manggihi Gusti Yesus, mirunggan tiyang-tiyang ingkang sakit. Tiyang-tiyang punika sami gadhah pepingingan nampi mukjijat saking Gusti Yesus.Namung kanthi ndemek tiyang ingkang sakit, Gusti Yesus sampun sagednyarasaken tiyang punika. Ing waosan dinten punika dipun cariyosakenkathah tiyang sakit ingkang sami nyenyuwun supados dipun parengankendemek jubahipun Gusti Yesus. Tiyang-tiyang punika nggadahi keyakinanmanawi piyambakipun saged ndemek utawi nyepeng gobyoking jubahipunGusti Yesus, mesthi saged mantun saking sakitipun. Lan mukjijat kalampahan.Iman kapitadosan dhumateng panguwaosipun Gusti Yesus njalari tiyang-tiyang punika nampi kasarasan.Iman kados punapa ingkang kita gadhahi? Punapa kita ugi gadhahi kayakinanbilih kuwaosipun Gusti Yesus punika ageng sanget, satemah namung kanthinyepeng gobyoking jubahipun kemawon saged ndhatengaken kesarasan?Tiyang-tiyang Genesaret sampun ngraosaken mukjijat saking Gusti, awitiman kapitadosanipun. Temtunipun kita ugi saged mujudaken iman kadostiyang-tiyang Genesaret. Tumindak ingkang prasaja saestu saged dhatengakenmukjijat nalika dipun dhasari iman kapitadosan ingkang kiyat dhumatengGusti. Sumangga kita sami nuwuhaken iman kapitadosan ingkang kiyatsatemah kita ugi saged ngraosaken mukjijat saking Gusti. |*YCK

Yesaya 63:15-19; Jabur 67; Lelakone Para Rasul 14: 19-28 NGIYATAKEN SESAMI SINAOSA NANDHANG SANGSARA“Ana ing kono rasul karone padha nyantosakke atine para siswa sartaparing piweling, supaya padha mantep ing pracaya apadene padhadipangandikani, yen anggon kita lumebu ing Kratoning Allah iku, kalawannglakoni sangsara kabeh.” (Lelakone Para Rasul 14:22) Ing gesangipun, manungsa punika saged ngalami kasangsaran. Kasangsaranpunika marginipun saged saking pundi kemawon, kadosdene sesakit, awittumindakipun tiyang sanes, lan kawontenan alam ugi saged dados sumberingkasangsaran. Menawi kita sangsara awit kita nindakaken tumindak awon,saged mawon kasangsaran punika wonten awit tumindak kita piyambak.Ananging nalika kita sampun nindakaken tumindak sae lan tetep ngraosakenkasangsaran ing gesang kita, kados pundi cara kita nanggepi? Punika gumantungkaliyan kadiwasaning iman dalah pamawas kita.Paulus lan Barnabas punika dados tuladha bab pribadi ingkang diwasaiman lan pamawasipun. Iman, pangajeng-ajeng, lan katresnanipun tuwuhngrembaka, satemah saged nggulawenthah kasangsaraning gesang nalikamulang bab Injil Kratoning Allah. Paulus lan Barnabas asring dipuntampikdening tiyang kathah, nanging martosaken Injil kanthi sukarena. Prakawisingkang ngeramaken dipuntindakaken Paulus lan Barnabas ing Listra, Ikonium,lan Antiokhia. Sinaosa dipuntampik dening tiyang-tiyang ing ngriku, Pauluslan Barnabas tetep karsa rawuh ing satengahing pasamuwan. Ing salebetingkasangsaran, Pulus lan Barnabas nglipur pasamuwan ing ngrika, lan ngiyatakensupados tetep setya ing iman kapitadosan, awit supados saged lumebet ingKratoning Allah kedah nglampahi gesang ingkang boten sekeca, kalebetgesang ingkang sangsara.Kathah cariyos bab tiyang pitados ingkang nglampahi kasangsaran awitimanipun. Kita kaatag supados saged nuwuhaken iman kapitadosan kita,saking ngriku kita saged nglampahi gesang sinaosa nandhang sangsara.Iman kapitadosan kita dhateng Gusti punika ndayani kita nglajengakan gesangpeparinganipun Gusti. Kita ugi saged nglipur tiyang sanes ingkang sangsara,sinaosa kita ugi ngraosaken gesang ingkang boten sekeca utawi ugi sangsara.Pangajeng-ajeng kedah wonten ing gesang tiyang pitados. Sami dene ngiyatakenpunika salahsatunggaling cara supados iman kita tansah tuwuh ngrambaka,saged nampi kawontenan gesang.|*YCK

Yesaya 25 :20-25; Jabur 67; Wahyu 15: 1-4 GUSTI ALLAH NYUNARI KITA KALAWAN WEDANANIPUN“Gusti Allah muga paring sih-rahmat lan berkah marang kita,Panjenengane muga karsaa nyunari kita kalawan wedanane.”(Jabur 67:2) Kapitadosan bab panganthi tuwin berkahipun Gusti punika bab ingkangwigati tumrap tiyang pitados. Gusti ingkang nitahaken, ngrimati lan ngayomigesangipun manungsa punika nandhesaken panguwaosipun ingkang mengkusamukawis ing jagad punika. Manungsa minangka makhluk sosial ugi mbetahakentiyang sanes ing gesangipun. Tiyang sanes punika saged dados lantaraningpitulungan, pangayoman lan panganthinipun Gusti Allah, sumbering kakiyatanlan berkah.Jabur 67 nedahaken kados pundi panguwaosipun Gusti tumrap jagadpunika ingkang nglangkungi panguwaosipun bangsa-bangsa. Gusti kagunganpanguwaos mangun lan ngruntuhaken sadaya bangsa ing jagad punika.Sampun limrahipun kita ngucap sokur dhateng Gusti awit kita tasih wontening jagad punika. Karsanipun Gusti punika ingkang ndadosaken kita tansahgesang ing jagad punika. Kaadilanipun Gusti tumrap sadaya bangsa tansahwonten satemah para bangsa saged surak-surak ing asmanipun Gusti. Jabur67 punika ngatag kita supados saged ningali katresnan lan berkahipun Gustitumrap kita sadaya. Gusti tansah nyunaraken cahyaning wedananipun tumrapkita, tiyang pitados, dados gambaran panganthinipun Gusti ingkang nyata.Minangka makluk sosial, gesang kita mesthi dipunabenajengaken kaliyangesang sesarengan ing bangsa Indonesia. Ing sasi Agustus punika kitangriyayakaken kamardikaning bangsa Indonesia. Namung awit berkah sakingGusti kita saged mardika saking penjajahan. Puji sokur dhateng Gusti, awitberkah punika. Ngupadi sesarengan bab sadaya ingkang saged ndhatengakenberkah tumrap Indonesia dados tanggel jawab kita sadaya. Gusti nyunarakencahyaning wedananipun ugi tumrap bangsa Indonesia. PanganthinipunGusti punika ingkang nyagedaken kita nindakaken tumindak ingkang saekangge kemajengan bangsa lan nagari Indonesia. Mugi Gusti tansah mitulungikita sadaya. |*YCK

Ayub 36:24-33; Jabur 18:1-19; Mateus 8:23-27 SAREH ING SATENGAHING PRAHARA“Dumadakan ana prahara ing sagara kono, praune nganti ketungkebaning ombak, nanging Gusti Yesus sare.” (Mateus 8:24) Ing kawonten nggegirisi ingkang saged damel gesang manungsa cilaka,kathah tiyang ingkang ngraosaken ajrih lan semplah. Raos ajrih lan semplahasring damel kawontenan punika sangsaya nggegirisi. Saking waosan InjilMateus 8:23-27 punika kita nampi piwulang, menawi ngraosaken kawontenaningkang nggegirisi kados prahara, kita kedah sareh ing manah. Manah ingkangsareh punika nyagedaken manungsa nglampahi tumindak ingkang wicaksana.Sareh ing manah punika dipun wulangaken dening Gusti Yesus nalika nitihprau sesarengan kaliyan para sakabatipun. Rikala semanten Gusti Yesus nembesare ing prau. Dumadakan wonten prahara. Para sakabat ingkang ugi wontening prau punika sami ajrih awit prahara punika ndadosaken prau ketungkebaning ombak. Awit para sakabat boten sagen ngendhaleni prau, lan ngraosakenajrih, para sakabat nyenyuwun supados Gusti Yesus wungu lan paring pitulungan.Beda kaliyan para sakabat ingkang ajrih, Gusti Yesus namung paringpangandika, “Yagene kowe padha wedi, heh, wong kang cupet pangandel?”Sasampunipun Gusti Yesus ngandika mekaten lajeng jumeneng lan ndukaniangin sarta seganten, lajeng sirep (ayat 26). Saking ngriku kita saged nyinaubilih kanthi sikep ingkang sareh, boten ajrih lan boten kuwatos, anangingsaestu pitados dhumateng panguwaosipun Gusti, kita badhe nampi pitulungan.Sadaya kawontenan ingkang nggegirisi mesthi saged dipunkendhaleni, lansaged kalampahan kanthi prayogi .Manah ingkang sareh ing satengahing prahara njalari kita saged namtokakenbab ingkang keah dipun lampahi, supados prakawis awrat saged rampung.Kosokwangsul, raos ajrih lan semplah malah saged ndamel kawontenansangsaya awrat lan boten saged dipunkendhaleni. Kanthi manah ingkangsareh, kita ugi saged mawas bab ingkang langkung prayogi, nindakaken ayahankanthi wicaksana, lan saged ngrampungaken prakawis awrat ing gesang kita.Gusti mesthi mitulungi. |*YCK

Purwaning Dumadi 19 :1-29; Jabur 18 : 1-19; Rum 9: 14-29 NAMPI KAADILANIPUN GUSTI“Yen mangkono, apa ang bakal kita gunem?Apa Gusti Allah ora adil? Mokal!”(Rum 9:14) Sila kaping gangsal ing Pancasila inggih punika: “Keadilan sosial bagiseluruh rakyat Indonesia”. Sila punika mratelakaken bilih kaadilan prayogidados dhasar tumrap gesangipun bangsa Indonesia, sae punika para pamimpindalah warganing negari. Kanyatanipun boten gampil manggihi tiyang ingkangsaestu adil. Kathah prekawis lan kapentingan ingkang saged njalari tiyangboten tumindak adil ing gesanganipun.Ingkang prayogi dados pathokan ing bab kaadilan punika Gusti Allahpiyambak. Gusti dipun sebat ingkang Maha Adil awit pancen kaadilanipunGusti punika sampurna tumrap gesang manungsa dalah titah sanesipun.Rasul Paulus paring piwulang dhateng pasamuwan ing kitha Rum babkaadilanipun Gusti. Gusti mesthi netepi kaadilan tumrap para tiyang pitados.Ingkang asring kalampahan inggih punika manungsa boten saged mawaskaadilanipun Gusti. Kawontenaning manungsa punika dipun watesi kaliyanwekdal. Mila, manungsa dereng temtu saged ningali pakaryanipun Gusti kanthisawetahipun. Kaadilanipun Gusti punika nglangkungi wekdaling manungsaingkang winates punika. Gusti Allah kepareng miji bangsa Israel punika wujudingkaadilanipun Gusti. Nampi lan yakin ing kaadilanipun Gusti punika dadosprakawis ingkang wigati supados pakaryanipun Gusti saged kalampahaming gesanging manungsa.Kita sami taksih gesang dumugi ing wekdal punika ugi awit kaadilanipunGusti. Piwucalipun Gusti saged kita tampi ing wekdal punika, ugi karanakaadilanipun Gusti, ingkang ngungkuli wekdal lan papan. Minangka tiyangpitados, kita katimbalan dados paseksi bab kaadilanipun Gusti ingkang tansahwonten ing jagad punika. Sinaosa sacara kajasmanen kita ugi rumaos derengsaged ningali kaadilan ing nagari kita, ananging kanthi kapitadosan kitadhumateng Gusti, kaadilan ing nagari punika mesthi badhe kalampahan kanthisampurna. Mugi kita tansah kaparingan kasagedan nindakaken ayahan lantanggel jawab kita ing negari punika, satemah dados berkah tumrap bangsalan nagari Indonesia, lan kaadilanipun Gusti badhe kalampahan. Gusti mesthimitulungi. |*YCK

Purwaning Dumadi 7:11-8:5; Jabur 18:1-19; 2 Petrus 2:4-10 DADOS TIYANG MURSID“Dadi tetela, manawa Pangeran mirsa carane ngentasake wong mursidsaka ing godha rencana” (2 Petrus 2:9a) Manungsa punika mesthi gadhah pilihan ing gesangipun. Pilihan ing gesangpunika sesambetan kaliyan bab ingkang sae utawi awon. Pilihan ingkang saepunika dipundhasari kanthi krenteg sumadya nindakaken dhawuhipun GustiYesus. Kosokwangsul, pilihan ingkang awon punika cengkah kaliyan kersanipunGusti. Tiyang ingkang nindakaken dhawuhipun Gusti dipun sebat tiyang ingkangmursid. Tiyang ingkang lumawn dhumateng Gusti punika dipunsebat tiyangingkang lamis. Gesang minangka tiyang mursid asring katingal langkungangel tinimbang gesangipun tiyang lamis ingkang langkung gampil. Punikadados tantangan tumrap tiyang ingkang ndherek Gusti Yesus.Ing Kitab Suci kaserat kados pundi awrating gesangipun Nuh nalika kathahtiyang ingkang sami tumindak awon. Mekaten ugi gesangipun Lot lan brayatipunnalika gesangipun tiyang ing kitha Sodom lan Gomora sami nasar. Nuh lanLot punika tuladha kangge kita, awit saged njagi kamursidan ing gesangmurih tetep setya dhateng Gusti, satemah Nuh lan Lot saged gesang rahayunalika jagad punika dipunukum dening Gusti.Seratipun Rasul Paulus ugi ngengetaken kita bilih wonten wekdalipunpara nabi lan guru palsu badhe sami dumugi. Para nabi lan guru palsu punikabadhe mulang bab ingkang cengkah kaliyan piwucalipun Gusti. Sinaosa katingalsekeca lan gampil dipun tindakaken, nanging boten badhe ndhatengaken gesanglanggeng. Rasul Petrus ugi paring paseksi supados tiyang-tiyang pitados tetepsetya nindakaken dhawuhipun Gusti, sinaosa awrat anggenipun nglampahi.Gusti badhe paring karahayon tumrap tiyang ingkang mursid.Ing wekdal samangke langkung gampil tiyang nampi piwulang-piwulangsaking jagad punika. Lumantar media sosial sadaya bab ingkang wonten ingjagad punika saged dipuntingali. Sarana mekaten tiyang pitados saged kecalankapitadosanipun dhateng Gusti, awit wonten piwulang-piwulang ingkangbeda. Kita pancen dipunparingi kamardikan kangge namtokaken pilihan inggesang. Ananging kita kaatag tansah namtokaken pilihan ingkang cundhukkaliyan karsanipun Gusti Yesus. Kanthi gesang dados tiyang ingkang mursid,kita badhe kaparingan gesang langgeng. Gusti berkahi kita sadaya. |*YCK

I Para Raja 19:9-18; Jabur 85:8-13; Rum 10:6-15; Mateus 14:22-33 AYEM WONTEN ING GUSTI“Nanging tumuli padha dipangandikani dening Gusti Yesus:“Padha dienak atimu! Iki Aku, aja wedi!” (Mateus 14:27) Gesanging manungsa saged dipun gambaraken kados tiyang ingkangnembe kekesahan. Anggenipun kekesahan, kita saged mawon mlampah, numpaksepeda, motor, mobil, kapal utawi pesawat. Temtunipun saben tiyang gadhahpangajeng-ajeng bilih sadaya ingkang dipun tumpaki punika aman. Ananging ingkasunyatanpun, saged kemawon kalampahan kadadosan ingkang beda kaliyanpangajeng-ajeng kita. Kathah bab ingkang saged mawon saged kedadosannalika kita kekesahan. Prekawisipun saged saking dhiri kita piyambak, sakingtiyang sanes, saking kendaraan ingkang dipun tumpaki, cuaca, lan sanesipun.Pakaryanipun Gusti ingkang ngedab-ebadi nembe mawonn kalampahaninggih punika paring tedha dhateng tiyang cacah 5000. Gusti Yesus paringdhawuh supados para sakabatipun sami sami mangka dhateng sabrangingseganten. Tumraping para sakabat ingkang padamelanipun dados juru amekiwak, nyabrang ing seganten punika bab ingkang limrah lan biasa dipun lampahi.Ing wekdal punika Gusti Yesus taksih wonten ing dharatan lan paring dhawuhsupados tiyang kathah sami wangsul dhateng panggenanipun piyambak-piyambah. Sasampunipun tiyang kathah sami kesah, Gusti Yesus mligekakenwekdal kangge ndedonga. Dene ing wekdal punika prau ingkang dipuntumpakidening para sakabat punika montang-manting katempuh ing ombak. GustiYesus mirsa para sakabat ingkang sami ajrih ing satengahing ombak ingkangnggegirisi, lajeng tindak ing seganten. Para sakabat ingkang saderengipunsampun ajrih awit kawontenan ing tengah-tengahing saganten, sangsayaajrih awit ningali tiyang ingkang mlampah ing seganten, lan para sakabatmawas punika memedi. Ananging Gusti Yesus ngandika, “Padha dienakatimu! Iki Aku, aja wedi!” Sasampunipun para sakabat mireng swantenipunGusti Yesus, lajeng sadaya saged ayem batosipun, lan ombak ingkangnggegirisi tumunten mandheg.Ayem lan tentrem punika bab ingkang baken ingkang badhe kita raosakennalika kita ndherek Gusti Yesus. Raos ajrih ndadosaken kita tebih saking Gusti,awit dadosaken kita kesupen bilih Gusti punika sae lan bakal mitulungi kita.Pramila, sampun ngantos ajrih, ing sadaya kawonten tansah sumendhe ingGusti lan pitados bilih Gusti mesthi mitulungi. Raos ayem lan tentrem dadosakenkita sangsaya ngraosaken kasaenanipun Gusti Yesus. |*YCK

I Para Raja 18:41-46; Jabur 85:8-13; Mateus 16:1-4 PAHAM MAOS PRATANDHA“Nanging paring wangsulane Gusti Yesus: “Manawa sore langite katonabang sumulak, kowe kandhamu: Iki bakal terang, sarta esuk, manawalangite katon abang surem, kandhamu: Iki dina ora becik. Kowe bisambedakake rupaning langit, nanging tandha-tandhaningjaman ora ngerti.” (Mateus 16:2-3) Para among tani sami mangertos kapan wekdal ingkang sae kanggenanem winih ing pategalan. Ing mangsa rendheng, para among tani badhenanem winih ingkang saged tuwuh ing mangsa rendheng, mekaten ugi ingmangsa ketiga. Kanthi mekaten badhe ngasilaken panenan ingkang migunani.Ing gesang padintenan kita ugi kedah mangertos bab punapa ingkang dipunbetahaken kangge ngadhepi rupi-rupi kawontenan.Mangertos bab pratandha ugi saged dipuntindakaken ing sadaya kawontenan.Ing kawontenan pribadi, saged mangertosi raos-pangraosipun tiyang sanes.Ing kawontenan politik ugi saged dipun agem mangertosi bab kebijakan-ipun para pemimpin nagara, lan sanes-sanesipun. Prakawis mekaten punikaingkang dipun agem kaliyan Gusti Yesus kangge melehaken para tiyangFarisi lan Saduki ingkang sumadya nyoba dhateng Panjenenganipun. GustiYesus pirsa bilih para tiyang Farisi lan Saduki punik sami mangertosi babtandha-tandah ing alam. Dadosa ing bab padhanging langit utawi ing babsanesipun. Para tiyang Farisi lan Saduki punika tiyang-tiyang ingkang kapijisatemah saged nggadhahi kalenggahan. Ananging magepokan kaliyanpiwulangipun Gusti Yesus lan kawontenan sosial ing mangsa punika, paratiyang Farisi lan Saduki punika boten purun ngakeni Gusti Yesus minangkaGusti ingkang saged ndhatengaken tandha-tandha ilahi. Para tiyang kasebatnyuwun pratandha punika tujuanipun kangge ndhawahaken Gusti Yesus.Gusti Yesus pirsa bab kasebat lan melehaken tiyang-tiyang punika.Punapa kita ugi saged mangertosi tandha-tandha ingkang wonten inggesang kita? Punapa panjenengan sumadya ngakeni bilih tandha-tandhakasebat sejatosipun saged ngatag kita nanggepi pakaryanipun Gusti ing gesangkita punika? Menawi kita purun dados tiyang ingkang peka ningali lan ngraosakentandha-tandha punika, kita ugi saged dados berkah tumraping sesami inggesang lan paladosan kita. Gusti mesthi paring pitulungan tumrap kita. |*YCK