I Para Raja 19:9-18; Jabur 85:8-13; Rum 10:6-15; Mateus 14:22-33 AYEM WONTEN ING GUSTI“Nanging tumuli padha dipangandikani dening Gusti Yesus:“Padha dienak atimu! Iki Aku, aja wedi!” (Mateus 14:27) Gesanging manungsa saged dipun gambaraken kados tiyang ingkangnembe kekesahan. Anggenipun kekesahan, kita saged mawon mlampah, numpaksepeda, motor, mobil, kapal utawi pesawat. Temtunipun saben tiyang gadhahpangajeng-ajeng bilih sadaya ingkang dipun tumpaki punika aman. Ananging ingkasunyatanpun, saged kemawon kalampahan kadadosan ingkang beda kaliyanpangajeng-ajeng kita. Kathah bab ingkang saged mawon saged kedadosannalika kita kekesahan. Prekawisipun saged saking dhiri kita piyambak, sakingtiyang sanes, saking kendaraan ingkang dipun tumpaki, cuaca, lan sanesipun.Pakaryanipun Gusti ingkang ngedab-ebadi nembe mawonn kalampahaninggih punika paring tedha dhateng tiyang cacah 5000. Gusti Yesus paringdhawuh supados para sakabatipun sami sami mangka dhateng sabrangingseganten. Tumraping para sakabat ingkang padamelanipun dados juru amekiwak, nyabrang ing seganten punika bab ingkang limrah lan biasa dipun lampahi.Ing wekdal punika Gusti Yesus taksih wonten ing dharatan lan paring dhawuhsupados tiyang kathah sami wangsul dhateng panggenanipun piyambak-piyambah. Sasampunipun tiyang kathah sami kesah, Gusti Yesus mligekakenwekdal kangge ndedonga. Dene ing wekdal punika prau ingkang dipuntumpakidening para sakabat punika montang-manting katempuh ing ombak. GustiYesus mirsa para sakabat ingkang sami ajrih ing satengahing ombak ingkangnggegirisi, lajeng tindak ing seganten. Para sakabat ingkang saderengipunsampun ajrih awit kawontenan ing tengah-tengahing saganten, sangsayaajrih awit ningali tiyang ingkang mlampah ing seganten, lan para sakabatmawas punika memedi. Ananging Gusti Yesus ngandika, “Padha dienakatimu! Iki Aku, aja wedi!” Sasampunipun para sakabat mireng swantenipunGusti Yesus, lajeng sadaya saged ayem batosipun, lan ombak ingkangnggegirisi tumunten mandheg.Ayem lan tentrem punika bab ingkang baken ingkang badhe kita raosakennalika kita ndherek Gusti Yesus. Raos ajrih ndadosaken kita tebih saking Gusti,awit dadosaken kita kesupen bilih Gusti punika sae lan bakal mitulungi kita.Pramila, sampun ngantos ajrih, ing sadaya kawonten tansah sumendhe ingGusti lan pitados bilih Gusti mesthi mitulungi. Raos ayem lan tentrem dadosakenkita sangsaya ngraosaken kasaenanipun Gusti Yesus. |*YCK

I Para Raja 18:41-46; Jabur 85:8-13; Mateus 16:1-4 PAHAM MAOS PRATANDHA“Nanging paring wangsulane Gusti Yesus: “Manawa sore langite katonabang sumulak, kowe kandhamu: Iki bakal terang, sarta esuk, manawalangite katon abang surem, kandhamu: Iki dina ora becik. Kowe bisambedakake rupaning langit, nanging tandha-tandhaningjaman ora ngerti.” (Mateus 16:2-3) Para among tani sami mangertos kapan wekdal ingkang sae kanggenanem winih ing pategalan. Ing mangsa rendheng, para among tani badhenanem winih ingkang saged tuwuh ing mangsa rendheng, mekaten ugi ingmangsa ketiga. Kanthi mekaten badhe ngasilaken panenan ingkang migunani.Ing gesang padintenan kita ugi kedah mangertos bab punapa ingkang dipunbetahaken kangge ngadhepi rupi-rupi kawontenan.Mangertos bab pratandha ugi saged dipuntindakaken ing sadaya kawontenan.Ing kawontenan pribadi, saged mangertosi raos-pangraosipun tiyang sanes.Ing kawontenan politik ugi saged dipun agem mangertosi bab kebijakan-ipun para pemimpin nagara, lan sanes-sanesipun. Prakawis mekaten punikaingkang dipun agem kaliyan Gusti Yesus kangge melehaken para tiyangFarisi lan Saduki ingkang sumadya nyoba dhateng Panjenenganipun. GustiYesus pirsa bilih para tiyang Farisi lan Saduki punik sami mangertosi babtandha-tandah ing alam. Dadosa ing bab padhanging langit utawi ing babsanesipun. Para tiyang Farisi lan Saduki punika tiyang-tiyang ingkang kapijisatemah saged nggadhahi kalenggahan. Ananging magepokan kaliyanpiwulangipun Gusti Yesus lan kawontenan sosial ing mangsa punika, paratiyang Farisi lan Saduki punika boten purun ngakeni Gusti Yesus minangkaGusti ingkang saged ndhatengaken tandha-tandha ilahi. Para tiyang kasebatnyuwun pratandha punika tujuanipun kangge ndhawahaken Gusti Yesus.Gusti Yesus pirsa bab kasebat lan melehaken tiyang-tiyang punika.Punapa kita ugi saged mangertosi tandha-tandha ingkang wonten inggesang kita? Punapa panjenengan sumadya ngakeni bilih tandha-tandhakasebat sejatosipun saged ngatag kita nanggepi pakaryanipun Gusti ing gesangkita punika? Menawi kita purun dados tiyang ingkang peka ningali lan ngraosakentandha-tandha punika, kita ugi saged dados berkah tumraping sesami inggesang lan paladosan kita. Gusti mesthi paring pitulungan tumrap kita. |*YCK

I Para Raja 18:17-19, 30-40; Jabur 85:8-13; Lelakone Para Rasul 18:24-28 SESARENGAN LELADI“Anggone wiwit memulang kalawan kendel ana ing papan pangibadah.Nanging bareng Priskila lan Akwila krungu, Apolos banjur diajak menyanging omahe sarta diwenehi katrangan kanthi cetha lan tlitibab Margining Allah.” (Lelakone Para Rasul 18:26) Nindakaken padamelan sesarengan kaliyan tiyang sanes punika botengampil. Kita dipun abenajengaken kaliyan bab sikep ingkang kedah andhapasor, purun nampi kawontenan gesang tiyang sanes, lan ugi sikep ingkangpurun mangertos lan nampi kakirangan dhiri pribadi. Sumadya nyingkirakenego pribadhi lan sangkul-sinangkul ngasilaken bab ingkang prayogi. Ananging,ing salebeting paladosan ing greja, taksih kathah tiyang ingkang taksihnengenaken egonipun, satemah kathah tiyang ingkang bebantahan ingsalebeting paladosan. Sesarengan lelados punika langkung prayogi amrihlumampahing paladosan kagem kamulyanipun Gusti.Cariyos bab pepanggihanipun Apolos kaliyan Priskila lan Akwila ingEfesus dados tuladha kadospundi sesarengan lelados saged ndhatengakenkabingahan tumrap tiyang kathah. Apolos punika tiyang ingkang luwesanggenipun wicantenan, satemah saged ndamel kathah tiyang sami remennalika mirengaken pangandikanipun Apolos. Apolos ugi sampun mireng babGusti Yesus lan mulang bab margining Gusti, sinaosa pamawasipun derengjangkep (ayat 25). Priskila lan Akwila ingkang sampun langkung dangu manggenwonten ing kitha Efesus punika. Nalika kekalihipun mireng bab pakaryaningApolos, Priskila lan Akwila boten rumaos dipun saingi, ananing karsa leladossesarengan kaliyan Apolos. Priskila lan Akwila ngaturi Apolos ing griyanipunlan paring katrangan kanthi tliti bab marginipun Allah (ayat 26). Priskila,Akwila, lan Apolos sesarengan lelados ing Efesus. Saklajengipun Apolostindhak dhateng Akhaya lan leladi ing ngriku kanthi panyengkuyungipunpasamuwan Efesus (ayat 27).Kados pundi paladosan kita ing greja? Punapa taksih wonten pamawasingkang beda bab paladosan? Cariyos bab pepanggihanipun Apolos kaliyanPriskila lan Akwila dados tuladha tumrap kita supados kita saged sesarenganlelados kanthi sukarena, kanthi nyingkiraken ego kita. Sumangga sami ngakenidhiri kita temtu gadhah kekirangan lan kasagedanipun piyambak-piyambak.Sumangga kita sesarengan lelados kanthi tulus satemah peladosan kitadados berkah tumrap tiyang kathah.|*YCK

I Para Raja 18 :1-16; Jabur 85 : 8-13, 17-29; Lelakone Para Rasul 17 : 10-15 NAMPI PANGANDIKA KANTHI EKLASING MANAH“Wong-wong Yahudi ing kutha kono atine padha luwih becik tinimbangpara wong Yahudi ing Tesalonika, sabab padha nampani pangandikakalawan eklasing ati sarta saben dina sumurup, apa iku kabehwis bener mangkono.”( Lelakone Para Rasul 17:11) Saben tiyang pitados temtu mangertos bilih pangandikanipun Gustipunika minangka tetedhan karohanen. Ananging kasunyatanipun, boten gampilnggigah warganing pasamuwan supados sami remen kaliyan ppangandikanipunGusti. Saperangan greja ugi damel kegiatan mirunggan supados pasamuwanipunremen nampi sabdanipun Gusti. Pangajeng-ajengipun, pasamuwan ingkangremen kaliyan pangandikanipun Gusti punika purun nampi pangandika, lajengkanthi sumadya nggegilut pangandika kasebat lan saged ngraos-ngraosakenancas tujuan saking pangandika punika lan nindakaken ing gesang padintenan.Ing laku gesang martosaken Injil, Rasul Paulus asring rawuh ing papanpangibadah tiyang Yahudi. Rasul Paulus ngrembag kitab-kitab tiyang Yahudibab rawuhipun Sang Kristus. Rasul Paulus ingkang rumiyin boten pitadosbab Sang Kristus, ananging sasampunipun pinanggih kaliyan Gusti Yesus inggesangipun, Rasul Paulus dados kagungan kapitadosan bilih Yesus punikaSang Kristus. Punika ingkang dados pirembagan Rasul Paulus supadoskathah tiyang ingkang purun nampi Sang Kristus. Temtu ugi wonten ingkangnampik Rasul Paulus lan Silas ing kitha Tesalonika, satemah kedah samikesah dhateng Berea. Sami kaliyan kitha sanesipun, Rasul Paulus lan Silastumuju dhateng ing papan pangibadah tiyang Yahudi. Ananging tanggapanipuntiyang-tiyang ing Berea punika beda kaliyan tiyang ing kitha Tesalonika. Ingkitha Berea, kathah tiyang ingkang lembah manah, purun nampi pangandikanipunGusti kanthi eklasing manah, nggegilut pangandika wau, lan ing pungkasanipunpurun pitados dhumateng Gusti Yesus. Eklasing manahipun tiyang-tiyanging kitha Berea inggih punika dados wiwitaning pangandikanipun Gusti punikakatanem, karimat, lan tundhanipun saged ngedalaken woh ing pagesangan.Punapa kita ugi ndarbeni eklasing manah kangge nampi pangandikanipnGusti, dipun gegilut saha dipun tindakaken ing gesang padintenan? Kitasaged dados berkah tumrap tiyang sanes kanthi nindakaken pangandikanipunGusti ing gesang kita. Gusti tansah mitulungi kita. |*YCK

Pangentasan 16 :2-15; Jabur 78 : 1-8, 17-29; Mateus 15 : 32-39 NGUCAP SOKUR LAN ANDUM BERKAH“Sawise mangkono Panjenengane banjur mundhut roti pitu lan iwak-iwak maulan sawise caos sokur, banjut padha dicuwil-cuwil lan diparingake marangpara sakabat, sarta para sakabat padha ngedum marang wong akeh.”(Mateus 15:36) Berkah saking Gusti tansah tumrah ing gesangipun sadaya tiyang,ananging wonten tiyang ingkang dereng saged ningali berkah saking Gustipunika. Kathah tiyang ingkang sami sambat lan nggresula nalika ngraosakenprakawis ing gesangipun. Menawi punika ugi tansah dipun tindakaken deningtiyang pitados, ateges gesangipun taksih tebih saking pangucap sokur.Ing Injil Mateus 15, Gusti Yesus paring pangandika tumrap para sakabat,kados pundi caranipun supados para sakabat tansah saged ngucap sokur ingsadaya kawontenan gesang. Manah ingkang kebak welas asih ndamel GustiYesus kepareng maringi tetedhan tumrap tiyang kathah ingkang sampuntigang dinten ndherek Gusti Yesus lan mirengaken pangandikanpun. Anangingpara sakabat mangu-mangu awit kawontenanipun tiyang kathah punika.Nalika Gusti Yesus pitaken bab tetedhan ingkang dipun gadhahi para sakabatlan tiyang kathah punika, para sakabat namung saged ngaturi roti cacah pitulan ulam alit-alit sawatawis. Lajeng Gusti Yesus mundhut roti lan ulam punika,dipun cuwil-cuwil kanthi ngucap sokur, lan tetedhan punika dipun paringakenkangge tiyang kathah punika. Wonten 4000 tiyang kakung kejaba tiyang putrilan para lare. Sasampunipun sadaya nedha lan tuwuk, taksih wonten 7kranjang. Anggenipun Gusti Yesus mirsani kawontenan tiyang kathah lan ngucapsokur lan karsa paring berkah, ngatag para sakabat murih ningali kawontenangesang tiyang sanes. Tansah ngucap sokur saking punapa ingkang kitadarbeni punika dados dhasar supados kita saged andum berkahipun Gusti.Punapa kita sampun saged ningali berkah saking Gusti ingkang luber-luber ing gesang kita? Punapa kita tansah ngucap sokur awit sadaya ingkangwonten ing gesang kita? Punapa kita purun andum berkah ingkang kitatampi saking Gusti punika dhateng sesami? Sumangga kita nuladha SangKristus Yesus kanthi nindakaken sikep welas asih, tansah ngucap sokur ingsadaya kawontenan gesang, lan andum berkah saking Gusti tumrap sesamikita. Gusti tansah nganthi kita. |*YCK

Pangandharing Toret 26:1-15, Jabur 78:1-8, 17-29, L. Para Rasul 2:37-47 MANTEP NINDAKAKEN PIWULANG“Wong-wong mau padha ngantepi ing piwulang para rasul lan anggonetetunggalan sarta padha tansah nglumpuk, prelu nyuwil-nyuwilroti lan ndedonga.” (Lelakone Para Rasul 2:42) Ing gesang padintenan, kathah tiyang ingkang namung remen tumbasbarang-barang ingkang anyar, nanging boten saged ngrimati gadhahanipun,temahan barang punika boten saged awet lan dados risak. Ing gesang tiyangpitados ugi mekaten, iman kapitadosan kita ugi saged risak menawi kitarimati kanthi prayogi.Pasamuwan wiwitan paring tuladha ingkang sae, kados pundi anggenipunngrimati iman kapitadosan ing sampun wonten ing gesangipun. Rikalasemanten, wonten wetawis 3000 tiyang ingkang pitados awit paseksinipunPetrus lan sakabat sanesipun. Petrus lan sakabat sanesipun ngrimati imankapitadosan kanthi tansah mantep nindakaken piwulang saking Gusti Yesus.Ing ayat 42 nedahaken wonten 4 prakawis ingkang dipun tindakaken, inggihpunika nindakaken piwulang para rasul, nglempak sesarengan, nyuwil-nyuwil roti, lan ndedonga. Mantep anggenipun nindakaken piwulang ndamelpasamuwan sangsaya kiyat iman kapitadosanipun. Nglempak sesarenganateges ndamel kapitadosan tansah urup ing salebeting gesang sesarengan.Nyuwil-nyuwil roti utawi bujana ndamel para pasamuwan tansah mawasmaknanipun pangurbanan Sang Kristus kangge nuwuhaken kapitadosan,katresnan lan pangajeng-ajeng. Lan ndedonga ndamel pasawun tansahrumaket dhateng Sang Kristus. Kanthi sesarengan nindakaken prakawispunika, pasamuwan tansah kaparingan kakiyatan kangge nglajengakengesang kanthi kebak ing kapitadosan dhateng Gusti, kebak ing katresnan,lan pangajeng-ajeng bab gesang langgeng.Kados pundi anggenipun kita ngrimati iman kapitadosan kita? Punapakita sampun mantep nindakaken piwulang saking Gusti? Punapa kita sampungesang sesarengan ing salebeting Sang Kristus? Punapa kita sampun ngraos-ngraosaken maknaning bujana suci minangka lambang pangurbananipunYesus Kristus? Lan punapa kita ugi sampun ndedonga kanthi cara ingkangleres dhateng Gusti Yesus Kristus? Sumangga kita sami mantep nindakaken4 prakawis punika, temahan iman kapitadosan kita ugi saged tuwuh ngrembakakanthi dhasar katresnan lan pangajeng-ajeng. Gusti tansah mberkahi kitasadaya! |*YCK

Pangandharing Toret 8:1-10, Jabur 78:1-8, 17-29, Rum 1:8-1 NDHEREK BINGAH AWIT GESANGIPUN TIYANG SANES“Luwih dhisik aku saos sokur marang Allahku marga dening Gusti Yesus Kristusing ngatase kowe kabeh, awit kabar bab pracayamu wus sumebaring sajagad.” (Rum 1 :8) Cariyos utawi kabar ngengingi tiyang sanes, mirunggan ingkang gadhahsesambetan celak kaliyan dhiri kita temtu badhe ndhatengaken raos ingkangbeda ing manah kita. Saged kemawon kita rumaos bingah, lan ugi sagedrumaos sedhih, lan sapiturutipun. Salah satunggaling bab ingkang wigatiinggih punika saged ngraosaken bingah awit saking kawontenan prayogiingkang dipun raosaken dening tiyang sanes. Jagad samangke langkungasring damel kita boten saged ningali kowontenan prayogi ingkang dipungayuh tiyang sanes. Ananging kita langkung bingah menawi tiyang sanesngraosaken kasisahan ing gesang.Rasul Paulus maringi tuladha sikep gesang ingkang prayogi nalika nanggepigesang tiyang pitados ing kitha Rum. Awit saking kawontenanipun, RasulPaulus boten saged tuwi tiyang pitados ing kitha Rum punika. Sinaosamekaten Rasul Paulus mireng pawartos bab gesang kapitadosanipun tiyanging kitha Rum punika. Rasul Pulus paring pangandika lumantar serat, bilihpiyambakipun ndherek bingah awit gesang sae ingkang dipun raosakendening para kagunganipun Gusti. Bab punika perkawis ingkang wigati, landados dhasar ingkang kedah dipun tuwuhaken ing manahipun tiyangpitados. Rasul Paulus ugi paring tuladha kanthi ndongakaken tiyang sanes.Pramila, seratipun Rasul Pulus kagem pasamuwan ing kitha Rum punikadados dhasar iman kangge tiyang pitados ing wekdal samangke.Timbalan tumrap tiyang pitados inggih punika nuwuhkan iman kapitadosankanthi tumindak ingkang sae. Menawi iman kapitadosan kita boten sagedtuwuh ngrembaka, asilipun inggih punika kita badhe kecalan tentrem rahayu.Mugi kita saged nuladha tumindakipun Rasul Paulus, sumadya ndherekbingah awit gesangipun tiyang sanes ingkang sae lan prayogi. Saklajengipun,tansah purun ndedonga kangge kasaenaning gesangipun tiyang sanes.Kanthi mekaten kita sampun dados berkah tumrap sesami. |*YCK

Yesaya 55:1-5; Jabur 145: 8-9, 14-21; Rum 9:1-5; Mateus 14:13-21 MANAH INGKANG WELAS ASIH“Nalika Gusti Yesus minggah ing dharatan, mirsa wong pirang-pirang,kang akeh banget cacahe, panggalihe trenyuh marga saka welasemarang wong-wong mau. Sing padha lara banjur diwarasake.”(Mateus 14:14) Tumindaking manungsa punika gumantung saking manahipun. Manawimanah manungsa saged ngolah rasa kanthi sae, tumindaking manungsa ugitansah sae. Punika gumantung saking cara manungsa ngolah rasa ingmanahipun. Tumindaking manungsa punika ugi nggambaraken pribadipun.Ananging, dereng temtu tiyang sanes saged nampi tumindak ingkang saepunika. Wonten tiyang ingkang nganggep tumindak sae punika prakawisingkang awon ing gesangipun.Gusti Yesus maringi tuladha bab tumindak ingkang sae. Nalika tiyangkathah ndherek Gusti Yesus awit sami kepengin mirengaken pangandikanipun,Gusti Yesus boten ngusir tiyang kathah punika. Gusti Yesus kagungan manahingkang welas asih. Panjenenganipun tetep paring pangandika lan mulangtiyang kathah punika. Langkung-langkung Panjenenganipun ugi nyarasakentiyang-tiyang sakit. Nalika tiyang kathah punika mbetahaken tetedhan,Gusti Yesus paring tetedhan saking roti gangsal lan ulam loh kalih. Sinaosatumraping para sakabat punika boten cekap dipun tedha tiyang kathahpunika. Ananging punapa ingkang dipun tindakaken dening Gusti Yesus punikakawiwitan saking manah ingkang kebak welas asih. Awit saking kuwaosipunGusti, roti cacah gangsal lan ulam loh kalih punika saged nyekapi kabetahaningtiyang kathah ngantos sami tuwuk.Gusti Yesus paring tuladha bab manah ingkang kebak welas asih lansumadya mbiyantu tiyang sanes ing sadaya kawontenan. Kados pundikawontenaning manah kita? Punapa manah kita sampun kebak welas asih?Punapa kita sampun purun mbiyantu tiyang sanes ing sadaya kawontenan?Supados kita saged ndarbeni manah ingkang kebak welas asih, kita kedahsinau ngolah rasa. Ngolah rasa magepokan kaliyan bab ngraos-raosakenpangrimatipun Gusti tumrap gesang kita. Kita saged gesang ngantos samangkeawit welas asih saking Gusti. Kanthi andarbeni manah ingkang welas asihlan sumadya mbiyantu sesami ing sadaya kawontenan, tiyang sanes badhengraosaken berkah saking Gusti. |*YCK

Yesaya 44:1-5; Jabur 145:8-9, 14-21; Mateus 7:7-11 GUSTI MIGATOSAKEN PAMBUDIDAYA KITA“Padha nyenyuwuna, temah bakal kaparingan. Padha golek-golekna,temah bakal oleh. Padha thothok-thothoka, temah bakal kawenganan.”(Mateus 7:7) Menawi kita ngrembag babagan pertanian, among tani punika badhenampi kasil jumbuh kaliyan ingkang dipun tanem. Winih pari badhe ngasilakenpari, winih jagung ugi badhe ngasilaken jagung. Winih ingkang dipun tanemmesthi badhe ngasilaken tanduran ingkang sae, menawi kita tansah ngrimatitanduran punika kanthi sae ugi. Mekaten ugi ing babagan tumindakingmanungsa. Punapa ingkang badhe kita pethik punika gumantung kaliyanpunapa ingkang kita upadi.Gusti Yesus nalika memucal bab pandonga ugi ngagem lambang ingkanggampil dipun wawas tumrap tiyang kathah. Sinten ingkang nyenyuwunpunika badhe dipun paringi, tiyang ingkang madosi badhe nampi, lan sinteningkang thothok-thothok mesthi badhe dipun bikakaken kori.Kanthi pamawas bilih Gusti minangka Rama ingkang badhe maringisadaya ingkang sae tumrap para kagunganipun, mila sadaya tiyang badhekaparingan sadaya ingkang trep kaliyan punapa ingkang sampun dipunbudidaya. timbalanipun manungsa inggih punika mawas punapa ingkangdipun suwun sami kaliyan ingkang dipun betahaken. Menawi kita gadhahpepinginan ngasilaken woh ingkang sae, kita ugi kedah sinau kados pundicaranipun supados saged ngasilaken woh ingkang sae lan migunani.Pramila, sumangga kita nggatosaken malih, punapa pandonga-pandongaingkang kita aturaken dhateng Gusti punika sampun trep kaliyan punapaingkang kita betahaken? Punapa kita sampun mbudidaya utawi ngupadikanthi cara ingkang sae? Punapa kita tansah tothok-tothok ing korining sihrahmatipun Gusti? Kadospuni kita ngupadi punapa ingkang dados pepenginankita punika kanthi cara-cara ingkang trep kaliyan karsanipun Gusti? Kanthipitados bilih pambudidaya kita wonten ing Gusti punika boten badhe muspra,Gusti temtu badhe maringi punapa ingkang prayogi tumrap ing gesang kita. |*YCK

Yesaya 51: 17-23; Jabur 145:8-21; Rum 9: 6-13 PINILIH AMARGI SIH RAHMAT IPUN GUSTI”Malah ora mung iku bae. Kang luwih cetha maneh yaiku Ribkah kangmbobot saka priya siji, yaiku Ishak, bapa leluhur kita. Sabab nalika bayi-bayi mau durung padha lair, lan durung nglakoni panggawe becik utawa ala,— supaya rancangane Allah bab pamilihe tetepa, ora adhedhasar panggawenanging adhedhasar timbalane dingandikakake marang Ribkah,mangkene, “Sing tuwa bakal ngawula marang sing enom” (Rum 9:10–12) Rasul Paulus nandhesaken biling anggenipun Gusti Allah miji paraleluhuripun bangsa Israel punika sakderengipun sami lair, lan ugi sakderengipunsami saged nindakake kabecikan utawi ngetingalaken kaluputanipun. Punikamujudaken timbalan lan sih-rahmating Allah ingkang boten adhedhasarpikajengipun manungsa, nanging adhedhasar karsanipun Gusti Allah piyambak.Perkawis punika ngajak kita kangge nglampahi gesang kanthi raos ajrihasih lan raos sokur dhumateng Gusti Allah, awit punika wujud sih-rahmatingkang agung. Awit sejatosipun boten wonten manungsa ingkang pantespinilih dening Gusti dados mitra, putra, punapa malih dados ahli warisipun.Ananging Gusti Allah adhedhasar sih rahmat lan katresnanipun ingkangagung, kersa miji para tiyang pitados dados umat kagunganipun. Bab punikaugi nandhesaken supados para kagunganipun Gusti boten sami gumunggung lanngasoraken tiyang sanes.Sumangga kita tampi sih rahmatipun Allah punika kanthi iman lan andhapasoring manah. Punapa panjenengan saestu kersa nampi sih-rahmatipunkanthi tulus ing manah? Punapa panjenengan sampun paring wangsulantumrap timbalanipun Gusti? Mugi gesang panjenengan ndadosaken pratandhabilih kita punika umat pilihan, ingkang gesangipun boten manut pikajengipunpiyambak-piyambak, nanging midherek karsanipun Gusti Allah. Saklajengipun,kita kapurih boten namung nampi sih-rahmatipun Gusti, ananging ugi tansahmbabaraken kabingahan punika dhumateng sesami. Amin. |*SP