Para Hakim 6:36-40; Jabur 114; I Korinta 15:12-20 KEBAK ING KABINGAHAN“… kang ngowahi parang dadi blumbang, tuwin watu kang atosdadi sendhang.“ (Jabur 114:8) “Ngewahi parang dados blumbang, lan sela dados sendhang” punikanelakaken panguwaosipun Gusti ingkang kebabar ing gesanging pra umat.Mila, kabetahaning manungsa ingkang pokok, inggih punika toya, sagedkacekapan, malah kabetahaning sedaya titah, awit tonya punika dipunbetahaken sanget dening manungsa, tetaneman, lan kewan.Jabur 114 punika ngengetaken umat tumrap lelampahanipun nalikamedal saking Mesir tumuju tanah prasetyan. Masmur punika sajakipunperanganing liturgi Paskah utawi kaserat adhedhasar liturgi Paskah.Masmur punika nelakaken kaelokan ing lelampahanipun bangsa Israelpunika. Sedaya titah (manungsa, seganten, bengawan, redi) sami sukarenamangayubagya bangsa Israel ingkang lumampah nglangkungi margi lanpapan ingkang dipun ambah. Juru masmur anggenipun nyariyosakenkawontenan punika saestu gesang: padha mencolot, padha lincak-lincak,padha lumayu. Punika saestu kawontenan ingkang mbingahaken, ingkangngremenaken.Kita punika para tiyang ingkang sampun kaluwaran dening Gusti Yesusingkang sampun seda lan wungu malih. Punika pakaryanipun Gusti ingkangmbingahaken, ingkang ngremenaken. Kados pundi anggen kita nampikasaenanipun Gusti punika? Punapa kita saged niru seganten lan bengawaningkang mlajeng lan mili menginggil, redi pencolotan kadosdene mendajaler lan lincak-lincak kados-dene cempe?Punapa gesang kita, manungsa, saged tansah kalimputan ing sukarenalan bingah-bingah? Punapa malah kalimputan ing kasisahan awitmomotaning gesang kita? Alam saged sukarena kados-dene manungsa,malah manungsa boten saged sukarena kados-dene alam ingkang dipungambaraken dening juru masmur? Punapa kita badhe negakaken gesangkita kabidhung ing sisah? Ing Gusti Yesus Kristus, Gusti Allah sampunnindakaken kasaenan. Mangga kita sami nampi kasaenanipun Gusti punikasrana gesang ingkang kawarna dening kabingahan, kebak dening sukarena.Amin. |*WSMS

Lelakone Para Rasul 2:14a, 22-32; Jabur 16; I Petrus 1:3-9;Yokanan 20:19-31 TANSAH BINGAH“… padha bungah-bungaha, sanadyan ing wektu iki padha nandhangprihatin sawetara mangsa marga saka anane godha rencanawarna-warna” (1 Petrus 1:6) Punapa kita saged tansah bingah? Cetha mboten saged. Gesang punikasanes bab ingkang gampil, ingkang prasaja. Kados-dene kita mlampah ingradinan, margi ingkang kita langkungi punika mboten rata mboten alusnanging minggah-mandhap, menggak-menggok, nikung menengen, nikungmengiwa, aspalan, tanah lan sela, pasir lan sanesipun. Kangge lumampahing kawontenan ingkang kados mekaten punika dipun betahaken kekiyatan,kasabaran, pangraos ingkang landhep.Pasamuwan ingkang nampi serat saking rasul Petrus punika sanespasamuwan ingkang gesang kanthi sekeca lan tanpa gangguan, nangingsami ngalami godha rencana mawarni-warni minangka tiyang Kristen.Warganing pasamuwan punika gasang ing satengahing masyarakat ingkanggesangipun mboten tumata, ingkang taksih karem dhateng kanikmataningkadonyan. Tembungipun rasul Perus: mboten gesang ing salebetingkasucen. Pramila, pasamuwan ingkang sampun rinuwat saha kasucekakendening rahipun Gusti Yesus (ayat 2), kaparingan sih-palimirma. Inggihpunika ingkang nuntun pasamuwan nglajengaken lampahipun kanthibingah. Bingah awit wonten ing Sang Kristus gesanging pasamuwankatuntun dhateng kawontenan ingkang langkung sae.Ing saklebeting kita nglampahi gesang padintenan, temtu kathahpepalang lan sandhunganipun. Kathah panggodha ingkang arupi iming-iming, barang lan tontonan ingkang menginaken ingkang saged ndadosakenkita dhawah ing dosa. Rasul Petrus ngengetaken kita supados tansah gesanging salebeting kasucen awit kita sampun kasucekaken dening Gusti.Pepalang ingkang ngalang-alangi lampah kita temtu badhe saged kita atasiawit anggen kita pitados dhumateng Panjenenganipun ingkang sampunnucekaken gesang kita. Inggih ing ngriki kita badhe ngraosaken kabingahanpeparingipun Gusti. Gesang ing salebetng kabingahanipun Gustindadosaken kita tansah ngucap sokur kanthi bingah. Amin. |*WSMS

Mustikaning Kidung 8:6-7; Jabur 16; Yokanan 20:11-20 NGAYOM DHUMATENG GUSTI“Dhuh Allah, Paduka mugi karsaa rumeksa dhateng kawula,amargi kawula ngayom dhumateng Paduka”(Jabur 16:1) “Kawula ngayom dhumateng Paduka” punika satunggaling pangakenbilih Gusti Allah, punika dados pangayomanipun Juru Masmur. Ing Bausasratembung “ayom” sami kaliyan “eyub” lan “ngaub” ingkang tegesipun dipunalingi-alingi lan dipun awat-awati. Juru Masmur ngakeni bilih Gusti Allahpunika ingkang ngaling-alingi saking sawernining bab ingkang ngganggu lanngawa-awati saking sawernining bebaya. Adhedhasar pangaken ingkangkados mekaten punika, Juru Masmur masrahaken gesangipun supadosdipun reksa dening Panjenenganipun. Pangreksanipun Gusti Allah dadospangajeng-ajengipun. Pangaken punika nuwuhaken koksekwensi. Ngakenibilih Gusti Allah pangayomanipun ateges boten masrahaken dhirinipundhateng ngasanes, kejawi namung dhumateng Gusti Allah.Ing gesang padintenan, asring pangaken lan tumindak kita beda, malahbebencengan. Kita ngakeni bilih bapak-ibu kita punika tiyang sepuh kita,nanging kita boten purun ngaosi lan nampi panggulawenthahipun. Kitangakeni bilih ingkang mulang kita ing kelas punika guru kita, nanging kitaboten purun nggatosaken piwulangipun. Mekaten ugi ing gesangingkapitadosan kita. kita ngakeni bilih Gusti punika panuntun kita,pangayoman kita, ingkang ngereh gesang kita, nanging kita gesang manutpikajeng kita piyambak, boten maelu dhateng pitedah lan panuntunipunGusti. Kita boten lumampah ing marginipun Gusti, nanging margi kitapiyambak. Kita mranata gesang kita piyambak, boten purun nampipangreksanipn Gusti, nampik pangrehipun Gusti.Kita sami ngakeni bilih Gusti Allah punika pangayoman kita kados-denepangakenipun Juru Masmur. Nanging punapa gesang kita saestu cundhukkaliyan pangaken kita punika? Nalika kita ngadhepi masalah, bebaya,panggodha lan sanes-sanesipun punapa kita ngayom dhumatengPanjenenganipun utawi dhateng bab sanesipun? Bab sanesipun punikasaged awujud dhiri pribadi, tiyang sanes, arta lan bandha kita. Mugi-mugikita tansah ngayom dhumateng Panjenenganipun. Amin. |*WSMS

Musthikaning Kidung 5:9-6:3; Jabur 16; I Korinta 15:1-11 KAPARINGAN GESANG“Amargi Paduka mboten masrahaken kawula dhateng ing telengpalimengan, Paduka mboten marengaken menawi kekasih Padukangantosa sumerep kluwat”(Jabur 16:10) Irah-irahan Jabur 16 punika: Rahayu wong kang mursid. Irah-irahanpunika nelakaken isining Masmur punika, inggih punika rahayonipun tiyangmursid. Kenging punapa dipun sebut rahayu? Amargi Gusti tansah nunggil,nyarengi gesangipun, maringi pitedah, dipun gegulang. Panjenenganipunjumenang ing tengenipun, nedahaken margining gesang (ay.7,8,11). GustiAllah tansah migatosaken gesangipun, boten dipun tilar, boten dipuntegakaken.Sajakipun Masmur punika dipun serat dening tiyang Lewi ngengetipitembungan ing ayat 5: panduman ingkang kaundhekaken, lan tangsulpangukur ing ayat 6. Suku Lewi mboten pikantuk tanah warisan, Gustiingkang dados warisanipun. Gesangipun dipun pitadosaken dhumatengPanjenenganipun. Punika ingkang dados kabingahanipun, dadoskarahayonipun tiyang Lewi.Juru Masmur mbandhingaken tiyang mursid kaliyan tiyang ingkangmblasar, ingkang nyembah brahala (ayat 4). Tiyang ingkang nyembahbrahala badhe nandhang sisah, lan kasisahanipun badhe sangsaya ageng.Tiyang mursid boten tumut-tumut tumindakipun tiyang-tiyang punika,malah nyebut kemawon inggih boten purun.Tiyang mursid kaparingan gesang dening Gusti, gesangipun tansahdipun rimati, boten badhe kapasrahaken dhateng teleng palimengan lansumerep kluwat (jugangan, kuburan). Tegesipun, Gusti badhe tansahngayomi saking sawernining bilai. Tembung teleng palimengan lan kluwatpunika mbekta kita dhateng papan anggenipun Gusti Yesus kasarekakensasampunipun seda sinalib. Gusti Yesus sampun nguwalaken manungsasaking paukumaning dosa inggih punika pati. Manungsa kaparingan gesangdening Gusti Yesus. Srana mekaten, kita ingkang sampun kaparingangesang, boten kapasrahaken dhateng teleng palimengan lan botenkasumerepaken kluwat. Kita katimbalan nelaken gesang ingkang sembadakagem Panjenenganipun. Amin. |*WSMS

Musthikaning Kidung 2:8-15; Jabur 16; Kolose 4:2-5 NYLAMETAKE KEBON ANGGUR“Aku padha cekelna asu wawar iku, asu wawar kang cilik, kang ngrusakpakebonan anggur, pakebonan anggurku kang nedhenge kembang!”(Musthikaning Kidung 2:15) Musthikaning Kidung punika kitab ingkang ngewrat kelairing katresnaning antawisipun tiyang jaler lan tiyang estri utawi ingkang nembe kasmaran.Ing Kitab Suci basa Jawi padintenan wonten perangan ingkang sinebatpenganten lanang lan penganten wadon. Dene ing Alkitab bahasa Indonesiasehari-hari sinebat pria lan wanita. Dados cetha sinten ingkang ngucapakenpitembungan punika, penganten jaler punapa penganten estri.Pitembungan punika dipun ucapaken gilir-gumantos.Tiyang Yahudi limrahipun mastani kidung-kidung ing kitab punikanelakaken sesambetan ing antawisipun Gusti Allah lan umatipun. Denetiyang Kristen mastani kidung-kidung punika nelakaken sesambetan ingantawisipun Sang Kristus lan pasamuwanipun (kebon anggur).Musthikaning Kidung 2:15 nelakaken bab kebon anggur ingkang nembenedheng-nedhengipun kembang dipun risak dening segawon wawar (Ind.Rubah). Temtu ingkang gadhah kebon anggur boten remen, awit botensaged ngundhuh wohipun ingkang mesthinipun badhe ndhatengakenrejeki.Manawi kebon anggur punika kita tampi minangka pasemon ing babpasamuwanipun Gusti, pasamuwan punika ngalami gangguan. Pasamuwaningkang kaantos-antos ngedalaken woh kaancam gagal awoh, boten sagedgesang sembada kados karsanipun Gusti. Kathah bab ingkang murugakenpasamuwan boten ngedalaken woh, upaminipun gangguan sakingsakjawining pasamuwan, malah wonten ugi ingkang saking pasamuwanpiyambak. Gangguan saking jawi upaminipun: tiyang-tiyang ingkang botenremen dhateng pasamuwan sanadyan warganing pasamuwan tansahsrawung kaliyan masyarakat lan nggatosaken kabetahaning masyarakat.Menawi wonten ganguan saking jawi, pasamuwan kedah manunggilngadhepi gangguan punika tanpa kekerasan. Pasamuwan kedah kiyat lansaeka-kapti nyingkiraken gangguan punika kanthi sae, sopan, boten nerakpranatan, boten malah ndadosaken tiyang-tiyang punika sami antipati.Amin. |*WSMS

Pangentasan 15:1-18; Jabur 118:1-2, 14-24; Kolose 3:12-17 KATRESNAN: NGESUHI LAN NYAMPURNAKAKEN“Lan kang ngungkuli sakabehe iku: nindakna katresnan,iku kang ngesuhi lan nyampurnakake”(Kolose 3:14) Asih welas, kaloman, andhap asor, alusing bebuden ing ayat 12sinebat: sandhangan. Ateges kedah tansah dipun agem, kedah tansahtumempel ing badan kita. Awit preluning sandhangan punika kangge nutupibadan, mekaten ugi asih welas, kaloman, andhap asor, alusing bebuden.Tanpa sandhangan punika, kita badhe lingsem. Jer punika sandhanganipuntiyang Kristen ingkang sampun dados pepilihanipun Gusti Allah, sampunkasucekakan lan kinasihan dening Gusti. Ing dinten riyaya Kristen landinten-dinten sanesipun, kita dadosa secara pribadi punapa-dene minangkapasamuwan ngawontenakan kegiatan sosial arupi: ngedum sembako,pakaian pantas pakai, pemeriksaan kesehatan lan sanesipun. Temtu punikasae lan prelu katindakaken, awit taksih kathah warganing masarakatingkang mbetahaken. Nidakaken bab-bab punika kadya nganggesandhangan. Sandhangan ingkang nelakaken jati dhiri anggenipun sampunkaparingan kawilujengan lan dados umat pilihanipun Gusti.Ewa-semanten, wonten bab ingkang prelu tansah kita gatosaken ingsalebeting nindakaken kegiatan punika, inggih punika: punapa ingkangdados landhesan anggen kita nindakaken bab punika? Landhesanipun:kalimrahan, program, ragad, niru kelompok sanes, punapa sanesipun?Kolose 3:14 nelakaken bilih ingkang ngungkuli sedaya punika: katresnan.Katresnan ingkang ngesuhi lan nyampurnakaken. Dados, landhesanipunsedaya pandamel kita boten wonten sanes kejawi katresnan. Kita sagedkemawon nindakaken bab ingkang ngedab-edabi, ingkang mbingahakentiyang kathah, ingkang dipun alembana dening tiyang kathah, ingkang dipunajeng-ajeng tiyang kathah. Ananging anggen kita nindakaken tanpakalandhesan katresnan punika boten badhe maedahi. Saged ugi malahnuwuhaken padudon, regejegan lan sanesipun. Katresnan punika ingkangngesuhi lan nyampurnakaken. Saben tumindak tentu wonten cacatipun lankekirangipun, ananging katresnan badhe nyampurnakaken lan ngesuhi,temah padudon, regejegan saged dipun atasi. Amin. |*WSMS

Pangentasan 14:10-31; 15:20-21; Jabur 118:1-2, 14-24; Kolose 3:5-11 PAYO PADHA BUNGAH-BUNGAH!“Iki dina kang katitahake dening Pangeran Yehuwah, ayo padhabungah-bungah lan sukarena. Dhuh Yehuwah, Paduka mugi kersaaparing karaharjan. Dhuh Yehuwah Paduka mugi paring kabegjan”(Jabur 118:24-25) Bingah lan sukarena punika dados pangajeng-ajengipun saben tiyang.Boten wonten tiyang ingkang kepengin sisah. Mila punapa kemawon dipunudi supados saged ngraosaken kabingahan, sanadyan mawi cara-caraingkang nerak ing pranatan, dadosa pranatan sosial punapa-denepranatanipun Gusti.Jabur 118 punika gegayutan kaliyan pangibadah Riyaya Tarub. Tiyangingkang badhe ngibadah kedah cecawis rumiyin saderengipun lumebet inggapuraning kabeneran (ay. 19), inggih punika gapuraning para tiyang mursid(ay. 20). Punika nelakaken sinten ingkang badhe mlebet gapura punikakedah gesang mursid, tansah tumemen anggenipun badhe ngibadah lannilar pandamel awon (Jabur 15:1-5). Jabur 118:25, “Dhuh Yehuwah, Padukamugi kersaa paring karaharjan”, ing bahasa Indonesia keselamatan, ingbahasa Ibrani Hosianayah. Tembung punika limrahipun kaunjukakenminangka saos sokur ing Riyaya Tarub, kangge mangayubagya Gusti Allahingkang ngasta kawilujengan. “Dhuh Yehuwah Paduka mugi kersaa paringkabegjan” punika tegesipun wiyar, boten namung kabegjan samangsangawontenaken riyaya kemawon, ananging ngemu pangajeng-ajeng lansemangat kangge nglampahi gesang saklajengipun.Kita sampun lumebet ing mangsa Paskah, tembung Hosiana sampunkagantos dening Haleluya. Kawilujengan sampun kaparingaken deningGusti Yesus lantaran sangsara, seda, lan wungunipun. Pramila, kitakatimbalan tansah gesang ing salebeting kamursidan, nilar kadursilan lankadurakan. Kita kadhawuhan mlebet ing gapuraning kawilujengan kanthiteman-temen lan tansah bingah ing gesang padintenan kita. Amin. |*WSMS

L. Para Rasul 10:34-43 / Yeremia 31:1-6; Jabur 118:1-2, 14-24;Kolose 3:1-4; Yokanan 20:1-18 / Mateus 28:1-10 TEPANG SWANTENIPUN“Gusti Yesus tumuli ngandika: ”Maryam!” Maryam banjur mingersarta munjuk ing basa Ibrani: “Rabuni!” Jarwane: Guru”(Yokanan 20:16) Ing jagading komunikasi modern kita sami mangretos ingkangnaminipun smartphone utawi gadget. Pirantos punika saged mbiyantu kitaanggenipun nampi lan ngintun pesan, gambar, swanten lan viceo. Kanthimirengaken swanten ing audio ingkang kita tampi kadhangkala kita sagedmangertos punika swantenipun sinten, menawi kita sampun tepang utawimangertos tiyang punika. Menawi dereng tepang utawi dereng mangertossinten punika, kita saged kapusan. Mila kathah tiyang ingkang samikapusan. Sampun tepang kemawon saged kapusan, punapa-malih derengtepang.Maryam Magdalena ingkang kuwur manahipun awit rumaos kecalanGustinipun, ngadeg ing sacelaking pasarean kanthi nangis. Mripatipunkatutupan ing luh, temah boten mangertos aben ajeng kaliyan sinten.Maryam pancen sumerep wonten malaekat kalih ingkang ngendika kaliyanpiyambakipun. Anggenipun ngendika sajakipun kaliyan ngungkurakenpasarean, temahan mboten mangertos punapa ingkang kedadosansaklajengipun. Malaekat punika ndangu, “Ibu, kena apa kowe nangis?”Gusti Yesus ugi maringi pandangu ingkang sami, nanging dipun wewahitembung: “Kowe nggoleki sapa?” kalajengaken nimbali: “Maryam!” Mirengnaminipun dipun sebut Maryam lajeng minger (madhep pasarean). Wekdalpunika Maryam nembe mangertos bilih ingkang nimbali punika Gustinipun,lajeng munjuk: “Rabuni!” ingkang tegesipun Guru. Mbok manawi sampundados padhatanipun Maryam lan para sakabat anggenipun matur “Guru”dhumateng Gusti Yesus.Ing saklebeting manah kuwur kita asring mboten mangertosswantenipun sinten ingkang ndangu kita, swantenipun Gusti Yesus punapaswantenipun tiyang ingkang apus-apus, temah kita saged klentu, kapusan.Mangga kita sami nggatosaken “swantenipun” Gusti Yesus supados tansahwilujeng, inggih punika pangandikanipun ingkang sinerat wonten ing KitabSuci. Amin. |*WSMS

Ayub 14:1-14; Kaimaman 3:1-9, 19-24; Jabur 31:1-4, 15-16;I Petrus 4:1-8; Mateus 27:57-66; Yokanan 19:38-42 PADHA DIGUMUNI“Marga saka iku kowe padha digumuni, dene koweora padha melu nyemplung ing blethokaning pamblasar iku …”(1 Petrus 4:4a) Kenging punapa tiyang rumaos gumun dhateng tiyang sanes?Wangsulanipun wonten kalih prekawis, inggih punika karana lampahipuningkang sae utawi amargi lampahipun ingkang awon. Lampahipun ingkangsae dados remenipun tiyang sanes, dene lampahipun ingkang awon dadoskaprihatosanipun tiyang sanes. Menawi kita ningali tumindak ingkang sae,kita bingah lan nyengkuyung supados sedherek punika saged tetep saemalah sangsaya sae. Dene menawi kita ningali tumindak ingkang awon kitadados sedhih lan gadhah pangajab sedherek punika enggal nilartumindakipun ingkang awon. Punapa kita saged migatosaken kalih-kalihipun? Punapa kita purun ngengetaken sedherek ingkang samitumindak awon?Serat 1 Petrus 4 punika nyariyosaken kawontenaning pasamuwan ingPontus, Galati, Kapadhokia, Asia-Kecil lan Bitinia sakderengipun lansaksampunipun pitados lan nampi pakaryanipun Gusti Yesus. Gegelitaningpasamuwan punika sampun nilaraken kekaremananing kadagingan(mendem, jabar-jibur, nyembah brahala). Masyarakat ingkang sami nyipatibab punika sami gumun: kok bisa wong-wong iku ninggal utawa ngedohikuwi kabeh. Gumunipun masyarakat awit ningali pasamuwan ingkang saegesangipun, ingkang mbangun-turut dhumateng Gusti. Emanipun,anggenipun rumaos gumun punika boten kalajengaken sami mratobat lannampeni Gusti Yesus, ananging malah sami mitenah pasamuwanipun Gusti.Rasul Petrus ngiyataken manahipun para pitados lan kaatag sami paringwangsulan dhateng tiyang-tiyang wau.Ing sakiwa tengen kita kathah tiyang ingkang tumindak sae punapadene ingkang awon. Kapitadosan kita kateter, kita badhe ngetut ingkang saepunapa ingkang awon, badhe ngetut wingking Gusti Yesus ingkang sampunmilujengaken kita punapa nyingkur Panjenenganipun? Kita remen dipungumuni awit pambangun-turut kita punapa awit pamblasar kita? Amin.|*WSMS

Yesaya 52:13-53:12; Jabur 22; Ibrani 10:16-25/Ibrani 4:14-16; 5:7-9; Yokanan 18:1-19:42 ENGON-INGENGON“Sarta mara padha ngengon-ingengon, supaya padha atag-ingataging katresnan lan ing panggawe utama”(Ibrani 10:24) Tembung “engon-ingengon” ing ijeman basa Jawi padintenan dipunserat “padha nggatekna kabutuhane wong siji lan sijine sarta padha tulung-tinulung.” Sami-dene nggatosaken punika bab ingkang wigati. Anangingwekdal sapunika tumindak ingkang kados mekaten punika sajak sangsayalangka. Mekaten pangudarosipun sawetawis tiyang. Kathah tiyang ingkangnamung mikiraken kabetahaning dhirinipun piyambak, boten purunnggatosaken tiyang sanes. Tumraping gesang sesarengan bab punika temtumrihatosaken, saged damel gesang sesarengan keganggu, malah ngrisakgesang sesarengan punika.Ingkang mekaten punika ugi saged kedadosan ing gesangingpasamuwan. Warganing pasamuwan sami-dene boten preduli dhatengkabetahaning sesaminipun, boten wonten krenteg kangge tulung-tinulung.Kosokwangsulipun, namung sami nggatosaken dhiri pribadi lankapentinganipun piyambak-piyambak. Kados pundi menawi bab punikakedadosan ing pasamuwan ing pundi panjenengan dados warganipun?Temtu pasamuwan badhe kisruh, boten wonten katentreman awit gesaningpasamuwan boten linandhesan katresnan. Pasamuwan boten saged dadosseksi tumrap masyarakat ing sakiwa-tengenipun. Kosokwangsulipun, malahdados sandhungan kangge masarakat. Sarana mekaten, asmanipun Gustiboten kaluhuraken, ananging dipun wewada dening tiyang sanes.Waosan Kitab Suci dinten punika mbereg supados kita tansah engon-ingengon, supados kita tansah nggatos-ginatosaken, jer punika ingkangdipun kersakaken dening Gusti. Srana mekaten, kita nelakakenkatresnanipun Gusti dhateng pasamuwanipun ingkang sampun dipun tebusdening Gusti, ingkang sampun dipun resiki saking manah ingkang awon.Gusti Yesus sampun nucekaken gesang kita srana rahipun ingkang suci lanRoh Suci tansah madhangi lampah kita, satemah kita saged mujudakengesang ingkang utami. Amin. |*WSMS