Yesaya 52:1-6; Jabur 65:9-13; Yokanan 12:44-50 MANGUN KABECIKAN“Aku wus teka ing jagat dadi pepadhang, supaya saben wong kangpracaya marang Aku, aja tetep ana ing pepeteng.” (Yokanan 12:46) Gusti Yesus ngendika bilih sinten kemawon ingkang pitados dhatengPanjenenganipun, sejatosipun inggih pitados dhateng Sang Rama ingkangngutus. Panjenenganipun rawuh ing donya minangka pepadhang, supadossinten kemawon ingkang pitados, boten gesang ing salebeting pepetengmalih. Minangka pepadhang sejati, Gusti Yesus mbikak pangertosan lanmargiining kawilujengan sarta nuntun umatipun medal saking gesangingkang tanpa pangajeng-ajeng. Pepadhang punika mboten namung wujudcahya, nanging paring pepadhang ingkang arupi pangertosan, panglipur, lanarah gesang ingkang yekti.Ing gesang padintenan, kathah tiyang ingkang kesasar lan kapilutpepetenging donya: kawontenan ingkang kebak dosa, kasangsaran, raosajrih, lan pangajeng-ajeng ingkang nglaha. Gusti Yesus ngandika bilihPanjenenganipun boten rawuh kangge ngadili, nanging kangge milujengaken.Nanging Gusti Yesus ugi negesaken bilih saben tiyang ingkang nampik sabdanipun,sampun nemtokake nasibipun piyambak. Ing wekdal pungkasan Injil ingkangbadhe ngalili tiyang-tiyang punika. Awit saking punika, sumangga kita tampisabda pangandikanipun Allah minangka pepadanging gesang saha sumanggemnindakaken dawuhipun kanthi madep manteb.Ing tengahing petenging gesang, Panjenenganipun madeg minangkadilah ingkang paring pepadang lan nuntun gesang kita. Kanthi andap asoringmanah kita kedah purun mbikak manah kita, nampi sabdanipun, lan gesanglaras kaliyan dawuhipun. Mboten wonten gesang ingkang sejati kajawi gesangwonten ing pepadhangipun Kristus. Amin. l *SP.

Yesaya 48:6-11; Jabur 65:9-13; Rum 15:14 -21 BENTEN GOLONGAN, NANGING PURUN PRACAYA“Para Sadulur, aku dhewe pancen yakin mungguhing kowe, yen kowewus padha sugih kabecikan, mumpuni ing sakehing kawruh, sartakaconggah padha eling-ingelingake.” (Rum 15:14) Kangge ngiyataken gesang kapitadosanipun pasamuwan ing Rum, RasulPaulus mbombong manahipun warganing pasamuwan. Awit sinaosa pasamuwaning Rum punika sanes tiyang Yahudi, nanging Rasul Paulus pitados bilihwarganing pasamuwan punika ugi kaparingan kawicaksanan, kabecikan lankasagedan kangge samidene ngemutaken ing antawising warga pasamuwan.Punika ndadosaken kawigatosan bilih saben tiyang ingkang pitados, sinaosasanes saking golonganipun tiyang-tiyang Yahudi, dipun paringi daya gesangsaking Gusti Allah kangge ngedalaken uwohing kabecikan.Rasul Paulus ugi ngendikakaken bilih anggenipun makarya mbabarpawartos kawilujengan punika adhedhasar timbalan saking Gusti Allahkangge nyebar Injil dhumateng sedaya tiyang ingkang dereng nate mirengpawartos kabingahan punika. Dados mboten namung winateng ingkalanganipun tiyang-tiyang Yahudi kemawon nanging kepara sumrambahdumateng sedaya bangsa. Perkawis punika kedahipun saged mbereg kitasupados mboten nglokro lan tetep semangat kangge martosaken Injilsinaosa kedah ngadepi maneka warni pepalang. Awit Roh Suci mesthi badhenganthi lan tansah maringi kekiyatan.Mugi kita ugi saget sinau saking kayektèn punika: minangka peranganingpasamuwan tansah mbudidaya supados gesang kita saged laras kaliyanpangandikanipun Gusti temahan kaparingan kawicaksanan, kabecikan lankasagedan kangge samidene ngemutaken ing antawising warga pasamuwan.Kanthi mekaten gesang kita saged tansah ngluhuraken asmanipun Gusti lansaged dados paseksi tumraping sesami. Sampun ngantos kendho, tetepsemangat majeng ing paseksi lan peladosan, awit Gusti kepareng ngagem kitakangge paring pepadhang dhumateng tiyang ingkang taksih peteng. Amin. |*SP

Yesaya 48:1-5; Jabur 65:9-13; Rum 2:12 -16 ATINING MANUNGSA DADOS SEKSI“Kang mangkono iku, wong-wong mau padha nelakake, menawapepakone angger-angger wus katulis ana ing atine lan swaraning atinemelu nekseni, sarta pangangen-angene padha genti ngluputake utawagenti mbenerake.” (Rum 2:14-15) Ayat punika nelakaken bilih Gusti Allah maringi kawruh moral (babaganala lan becik) dumateng saben tiyang. Sanajan boten kababar angger-anggeripun Musa, nanging saben tiyang dipun paringi nurani, ingkang dadospitedah gesang. Saking mriki, boten wonten tiyang ingkang saged suwalasaking tanggung jawab moral ing ngarsanipun Gusti.Nurani punika mujudaken swantening Gusti Allah ing salebetingmanah. Kados dene pengilon, nurani ndadosaken kita mangertosi peranganingkang lepat, saha nuntun kita supados tumindak leres. Emanipun osikingnurani utawi manah punika saged kasilep dening kawontenan punapa denepepenginan kita piyambak. Ingkang punika, kita kedah ngresiki kawontenaningmanah kita srana sabdanipun Gusti Allah ingkang murni lan suci.Gesang Kristen punika boten namung nderek dumateng pepaken ingkangwonten, nanging langkung lebet malih, inggih punika gesang ingkang mituhudumateng sabdanipun Gusti ing kaserat wonten ing manah kita. Temahankita saged gesang leres laras kaliyan kersanipun GustiMugi kita tansah nyaket lan tetunggilan kaliyan Panjenenganipun GustiAllah kita, supados manah kita tetep padhang, saged mbedakaken ingkanglepat lan leres, sae punapa awon, saha gesang manut karsanipun GustiAllah. Awit nurani ingkang resik punika bandha pengaji mungguhing gesangkapitadosan kita. Sumangga tansah kita kagi nurani kita temahan tetepresik, tulus, murni, lan suci. Kanthi mekaten kita badhe kasagedna nglampahigesang ayem tentrem saha kebak ing kabingahan sejati. Amin. |*SP

Yeremia 13:1-11; Jabur 131; Yokanan 13:1-17 NGLABUHI KATRESNAN SRANA TUMINDAK NYATA“ Nalika ngarepake dina riyaya Paskah, Yesus wis pirsa, menawa wis tekaning titi-mangsa anggone bakal jengkar saka ing donya iki sowan marangngarsane Sang Rama. Padha kayadene Panjenengane anggone tansahngasihi marang para kagungane kang ana ing donya, mangkono uga saikiPanjenengane anggone ngasihi iku nganti tumekaing wekasane.”(Yokanan 13:1) Sakderengipun Gusti Yesus nglampahi sangsara lan sedha ing kajeng salib, Gusti Yesus paring patuladhan ingkang saestu ngeram-eramaken: Panjenenganipun boten ngagul-agulaken kalenggahanipun minangka guru ananging kepareng ngasoraken diri, nilar kamulyanipun lajeng ngrasuk kalenggahan minangka abdi lan kepareng misuhi sukunipun para sakabat. Tumindak punika mboten namung wujuding pralambang tumindak karohanen, nanging ugi minangka pratandha katresnan sejati – katresnan ingkang tanpa syarat, katresnan ingkang katindakaken kanthi andap asoring manah, katresnan ingkang tanpa pamrih, mboten ngajeng-ajeng pikantuk sesulih/opah, nanging katresnan tulus; ingkang katindakaken kanthi ikhlas. Minangka umat kagunganipun, kita kedah sumadya kangge nderek tuladhanipun Gusti Yesus, nindakaken katresnan sejati punika ing gesang padintenan. Sinaosa kangge nindakaken katresnan ingkang sejati punika panci mboten gampil. Awit kita kedah nresnani sesami kados dene nresnani badan kita piyambak. Sumadya ngasoraken diri lan nandukaken katresnan ingkang tanpa pamrih dumateng sesami kita tanpa mawang-mawang tiyangipun. Ingkang punika sumangga kita tansah sinau saking Gusti Yesus, ingkang sampun kepareng nandukaken katresnanipun dumateng manungsa ngantos dumugi pungkasan. Awit nindakaken katresnan ingkang sejati ing gesang nyata punika mboten nate muspra. Panjenenganipun ingkang badhe paring kasagedan lan paring berkah dumateng saben tiyang ingkang purun nandukaken katresnan kanthi tulus dumateng sesami. Amin. |*SP

Yeremia 28:10-17; Jabur 131; Rum 3:1-8 GUSTI YESUS TETEP SETYA“Dadine kepriye, menawa ana ing antarane wong-wong mau ana kang orasetya, apa bab anggone ora setya mau bisa njalari wurungingprasetyane Allah?” (Rum 3:3) Wonten kala mangsanipun, gesangimg manungsa punika kados kebakkaringkihan ingkang tanpa wonten telasipun. Kepara umat kagunganipunGusti inggih saged tumindak nalisir saking kersanipun Allah. Kados ingkangkelampahan wonten ing gesangipun tiyang Yahudi wekdal semanten.Sinaosa tiyang-tiyang Yahudi sampun dipun paringi kaunggulan lan piwucalsaking Gusti, nanging kasunyatanipun kathah ingkang boten netepikayektening piwucal punika. Sami tumindak nalisir lan mboten setyadumateng Allah. Sinaosa mekaten, Rasul Paulus nyariosaken bilih botensetyanipun manungsa punika boten saged mbatalaken kasetyanipun GustiAllah. Punika kabar kabingahan kangge kita sadaya.Ayat punika maringi panglipuran lan ngiyataken manah. Sanadyanmanungsa kala mangsanipun mboten setya, Gusti tetep setya. Panjenenganipunboten owah saking wiwitan dumugi pungkasanipun. Mboten kados manungsaingkang gampil owah pikir, Gusti tansah netepi janji lan Sih Katresnanipun.Menawi kita kélangan pengarep-arep, menawi kita rumaos boten pantes,emuta bilih Gusti Allah mboten ndhasarake Sih Katresnanipun dhateng kabecikankita, nanging adhedhasar Sih Katresnanipun Gusti Allah ingkang langgeng.Mila saking punika, kita kedah ngagengaken pangandel kita. Ampun ngantosnglokro menawi gesang boten kados pangajeng-ajeng, lan ampun ngantossumelang menawi ing satunggaling wekdal kita nate boten setya. Gustiparing kesempatan anyar saben dinten. Ngagem Sih Kawelasanipun, kitasaged ndedonga, mbangun gesang ingkang linangkung becik, sarta nyeksenibilih Gusti punika Sang Maha Setya ing salami-laminipun. Mugi kita tansahdipun kiyataken ngadepi sedaya kawontenan gesang , awit kita mangertosbilih: Gusti tansah setya dhumateng panjenengan sedaya. Amin. |*SP

Yeremia 27:1-11; Jabur 131; Rum 1:18-25 NANGING ATINE DADI PETENG“Amarga sanadyan padha mangerti marang Allah, wong-wong mauora padha ngluhurake Panjenengane kang jumeneng Allah, utawa ora padhasaos sokur marang Panjenengane. Nanging pangangen-angene dadipadha tanpa guna, lan atiné kang bodho padha dadi peteng.”(Rum 1:21) Amargi kawicaksananipun Gusti Allah, manungsa nampi kabingahanlumantar pakaryan lan sedaya titahipun ing donya punika; alam raya, langit,bumi, segara, lan samukawis kang katitahaken kanthi rahayu, punikaminangka pawartos bilih Gusti Allah punika saestu wonten, Maha Kuwasa,saha Maha Wicaksana. Nanging sayektosipun kathah manungsa ingkangnglirwakaken kawontenanipun. Sinaosa sampun nyumurupi panguwaos lankamulyaning Gusti Allah lumantar pakaryanipun, nanging manungsa botennggadahi manah pitados lan purun ngluhuraken Panjenenganipun.Ayat nats punika nyariosaken bilih sanadyan manungsa sampun mangertosibab sinten Allah punika, nanging boten ngluhuraken Panjenenganipun minangkaPangeran. Atinipun malah dipun isi pepeteng, boten purun memuji lanmatur nuwun syukur. Pikiranipun kecalan pitedah gesang ingkang leres,malah milih nyembah sesamining titah, kewan, utawi barang kasat netrasanesipun – tinimbang nyembah Gusti Allah ingkang nitahaken punika sedaya.Punika nedahaken bilih pangangen-angen lan manahipun manungsa badhemuspra menawi boten ngandelaken kuwaos lan kawelasaning Gusti Allah.Miturut pawartos punika, kita sami dipun emutaken supados tansahemut, muji, lan ngluhuraken Gusti Allah ing salebeting gesang padintenan.Sampun ngantos gesang kita katutup petenging jagad, nanging kita kedahdados tiyang ingkang tansah matur nuwun, nresnani kamulyanipun GustiAllah, saha manembah dumateng Panjenenganipun kanthi tulus. Sranamekaten kita badhe tansah kaparingan pepadhang saking Gusti Allah, supadossaged misuwuraken asmanipun saha lumampah manut pitedahipun. Amin. |*SP

Zakharia 9:9-12; Jabur 145:8-14; Rum 7:15-25a; Mateus 11:16-19; 25-30 PADHA MRENEA, AKU BAKAL GAWE AYEMMU”He, para wong kang kesayahan lan kamomotan, padha mrenea, Aku bakalgawe ayemmu. Pasanganku padha tampanana ing pundhakmu lan padhanggegurua marang Aku, awit Aku iki alus lembah ing budi, temahan kowebakal padha oleh ayeming nyawamu. Amarga pasanganKu iku kapenaklan momotanKu iku entheng.” (Mateus 11:28-30) Gusti Yesus paring pangandika kanthi kebak ing sih kawelasan, nimbalipara manungsa ingkang ngraosaken kesayahan lan kamomotan ing gesangipun: “He, para wong kang kesayahan lan kamomotan, padha mrenea, Akubakal gaeé ayemmu.” Pangandikan punika mboten namung timbalan, anangingngemu setunggaling pawartos kabingahan ingkang kebak sih-rahmat. Gustipirsa raos sangsara ing manah, momotaning gesang ingkang dipun alamidening manungsa. Panjenenganipun nyawisaken pangayoman kang tulus,sarta panglipur ingkang sejati tumrap saben tiyang ingkang marek sowankanthi manah nglentih, andhap asor, lan nyadhong pitulunganipun Gusti.Panjenenganipun ugi paring dhawuh: “Pasanganku padha tampananaing pundhakmu lan padha nggegurua marang Aku, awit Aku iki alus lan lembah-manah, satemah kowe bakal padha olèh ayeming nyawamu.” Pasangan/Kuk punika pralambang nunggil lan mbangun sesambetan kaliyan Gusti,ingkang boten damel sayah nanging paring kakiyatan.Sedaya punika ngemu teges, sinten kemawon ingkang kersa marekwonten ngarsanipun Gusti kanthi manah ingkang tulus, badhe nampi katentreman.Katentreman ingkang boten namung wonten ing sak njawining gesang, nangingnyantosakaké jiwanipun manungsa sakwetahipun. Pramila, sumangga kitasami tumungkul, ndedonga lan nampi kekiyatan sejati saking Gusti Yesus,supados gesang kita saged lumampah miturut pitedahing Panjenenganipun,lan kawelasanipun saged kita raosaken ing salebeting gesang saben dinten.Amin. |*SP

Zakharia 4:1-7; Jabur 145:8-14; Lukas 10:21-24 KABEGJAN TUMRAP WONG KANG SUMARAH“Ing nalika iku Yésus sukarena ing sajroning Roh Suci banjur matur, “Dhuh,Rama, Gustinipun langit kaliyan bumi. Kawula ngunjukaken gengingpanuwun, déné prakawis punika sadaya Paduka damel wados tumrappara tiyang wicaksana lan winasis, nanging Paduka lairaken dhateng laréalit. Inggih, Rama, Kawulasaos panuwun wonten ing ngarsa Paduka, déné punika ingkang dadoskeparenging panggalih Paduka.” (Lukas 10:21) Ing wekdal punika, Gusti Yesus ngluhuraken Sang Rama kanthi kabingahaning Roh Suci. Panjenenganipun ngaturaken panuwun awit Sang Rama maringipangertosan bab Kratoning Allah mboten dhateng tiyang wicaksana lan pinter,nanging malah dipun wahyokake dhumateng tiyang alit. Punika maringipiwucal dhumateng kita bilih sih-rahmat lan kawruh bab karahayon botengumantung marang kapinteran, nanging gumantung marang kasucèningatiné tiyang ingkang andhap asor sarta sumarah.Gusti Yesus ngandharaken bilih sedaya perkawis dipun pasrahaké dhumatengPanjenenganipun dening Sang Rama. Namung Gusti Yesus piyambak ingkangsaged paring pangertosan bab Sang Rama, lan menawi wonten ingkangbadhé mangertos Sang Rama, punika namung saged lantaran Sang Putra.Piwucal punika maringi kawruh bilih kita kedah nyawiji kaliyan Gusti Yesuskanthi iman lan katresnan, awit namung Panjenenganipun margi ingkangsaged tumuju dhateng karahayon lan pitepangan ingkang sejati dhumatengGusti Allah, boten wonten sanesipun malih.Ing pungkasanipun, Gusti Yesus ngandika dhumateng para sakabat, bilihkabegjanipun tiyang ingkang saged nyumurupi lan mireng pangandikanéGusti punika ageng sanget. Kathah nabi lan raja ing jaman kepengker kepenginperkawis punika, nanging boten kelampahan. Kita ugi kalebet tiyang ingkangbegja, awit kita saged ndedonga, maos Kitab Suci, lan ngraosaken kabarkabungahan saking Gusti Yesus saben dinten. Amin. |*SP

Zakharia 2:6-13; Jabur 145:15-21; Rum 7:7-20 PANGERTEN TUMRAP DOSA LAN SABDANE GUSTI“Sabab apa bae kang daktindakake iku, aku dhewe ora mangerti. Awit apakang daktindakake iku mau dudu kang dakkarepake; nanging apakang daksengiti, iku kang daktindakake.”(Rum 7:15) Angger-anggering Toret mujudaken paugeran ingkang sae awit nuntunmanungsa kangge mangertos lan tepang bab dosa. Emanipun, awit dosasampun nguwaosi gesanging manungsa, paugeran punika malah nuwuhakenpepenginan pepenginan jahat ing manahipun manungsa kados ingkangdipun gambaraken wonten ing waosan dinten punika.Saben pribadi sejatosipun nggadahi niyat kangge nindakaken kabecikan,emanipun asring kelampahan niyat becik punika kawon kaliyan pepenginan-pepenginan jahat ingkang mapan wonten ing telenging manah. Perkawispunika saged kelampahan awit gesangipun manungsa sampun dipun kuwaosidening dosa. Pramila niyat kepengin nindakake kang becik, ananging ingkangkelampahan malah kosok wangsulipun, inggih punika tumindak ingkang ala.Punika mbuktekaken bilih tanpa pitulunganipun Allah kabecikan lankesaenaning manungsa mesthi kawon kaliyan pepenginan-pepenginan jahat.Manungsa mboten saget ngawonaken dosa sauger namung ngandelakenkekiyatanipun piyambak.Waosan kita wekdal punika paring penget, sinaosa kita sampun nampikamardikan, uwal saking pamblengguning dosa lan ngrasuk gesang anyar,pranyata dosa taksih saged nuwaosi gesang kita lan njurungi kanggetumindak awon. Pramila mekaten, kita kedah tansah gumantung dumatengSih Rahmatipun Gusti, Tegen ndedonga lan nyuwun kekiyatan supadossaged gesang manut karsanipun Gusti. Kanthi cara menika, kita saged ngrasukgesang anyar wonten salebeting panganthinipun Roh Suci. Nglampahi gesangingkang mbingahaken lan damel rena ing ngarsanipun Gusti. Amin. |*SP